از اینجا به کجا می‌رویم؟ دو سال در مقاومت

معرفی و مرور کتاب برنی سندرز دربارهٔ فعالیت‌های او از ژوئن ۲۰۱۶ تا اوت ۲۰۱۸؛ روایت روزبه‌روز مبارزه برای برنامهٔ ترقی‌خواهانه، بیمهٔ درمانی همگانی، افزایش حداقل دستمزد و تقویت جنبش‌های مردمی.

توضیحات

این کتاب را برنی سندرز، سناتور ایالت ورمونت، نوشته و در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شده است. کتاب اقدامات او را از ژوئن ۲۰۱۶ تا اوت ۲۰۱۸ روایت می‌کند و ایدئولوژی سیاسی‌اش را هم شرح می‌دهد.
سندرز از همکاری با کمپین کلینتون برای نوشتن «ترقی‌خواهانه‌ترین برنامهٔ حزبی در تاریخ آمریکا»، نقشش در جلوگیری از لغو قانون مراقبت‌های بهداشتی مقرون‌به‌صرفه (ACA)، تلاش برای حداقل دستمزد ۱۵ دلاری و حمایت از نامزدهای ترقی‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸ می‌نویسد.
باور تکرارشونده در کتاب این است که تغییر سیاسی فقط از دل جنبش‌های مردمی می‌آید.

نظر

امتیاز : __/10
به دیگران توصیه می‌کنم : …
دوباره می‌خوانم : …
ایده برجسته : تغییر سیاسی واقعی از جنبش‌های مردمی می‌آید، نه از نهادهای قدرت.
تاثیر در من : …
نکات مثبت : …
نکات منفی : ساختار کتاب شبیه خاطرات روزانه است و پیوند میان رویدادها گاهی ضعیف است. فصل سیاست خارجی هم بسیار طولانی است و متن کامل یک سخنرانی را در خود دارد.

مشخصات

نویسنده : برنی سندرز
مترجم : -
انتشارات : Thomas Dunne Books (نسخهٔ انگلیسی)
تعداد صفحات : ۲۸۸
صفحه مشخصات : ویکی‌پدیا

بخش‌هایی از کتاب

بخش اول: مقدمه (Introduction) — مبانی نظری و واقعیت‌های میدانی دگرگونی سیاسی

۱. اصل بنیادین تغییر سیاسی: تقدم کنشگری توده‌ای (Bottom-Up) بر رویکرد بالا به پایین (Top-Down)

نقطه عزیمت تحلیل نویسنده، نقد رویکردهای نخبه‌گرایانه به قدرت و دگرگونی اجتماعی است. تغییرات واقعی و پایدار در ساختار سیاسی هرگز از بالا به پایین رخ نمی‌دهند، بلکه همواره متکی بر جنبش‌های از پایین به بالا و برآمده از بطن توده‌های مردم هستند. تاریخ ایالات متحده نشان می‌دهد که هیچ دستاورد بزرگی—از جمله جنبش کارگری، جنبش حقوق مدنی، جنبش زنان، جنبش حقوق دگرباشان و جنبش محیط‌زیست—بدون سازمان‌دهی مردمی و مشارکت مستقیم میلیون‌ها شهروند در مبارزه برای عدالت به سرانجام نرسیده است. از این منظر، با توجه به شکاف روزافزون طبقاتی و حرکت جامعه به سمت ساختار الیگارشی (Oligarchy)، تنها راه تقابل با منافع طبقه میلیاردرها و سیاستمداران وابسته به آن‌ها، ایجاد یک جنبش سیاسی توده‌ای بی‌سابقه است.

۲. نشانه‌ها و مصادیق پیشرفت در مقاومت مدنی

برخلاف تصویر انفعالی که ممکن است القا شود، سازمان‌دهی توده‌ای نشانه‌های عینی پیشرفت را ثبت کرده است:

مقاومت خیابانی و گسترش کنشگری مدنی: حضور میلیونی در «راهپیمایی زنان» (Women’s March) در سراسر کشور در مخالفت با برنامه‌های ارتجاعی دونالد ترامپ.
شکستن انحصار سیاسی در سطح محلی: پیروزی‌های غیرمنتظره انتخاباتی، نظیر انتخاب شهردار جوان سیاه‌پوست در بیرمنگام، آلاباما، و ورود صدها نامزد مستقل و مردمی از طبقات مختلف به شوراهای شهر، مدارس، مجالس ایالتی و کنگره.
دفاع موثر از حقوق عمومی: حضور ده‌ها هزار شهروند در گردهمایی‌ها و جلسات عمومی شهری (Town Hall Meetings) که مانع از لغو بیمه سلامت و سلب پوشش درمانی ۳۲ میلیون نفر توسط جمهوری‌خواهان شد.
تحمیل مطالبات ساختاری: پاسخگویی برخی فرمانداران و مقامات محلی به مطالبات دانشجویی برای رایگان‌سازی آموزش عالی در کالج‌ها و دانشگاه‌های دولتی.

۳. آسیب‌شناسی تفرقه اجتماعی: پوپولیسم فریبکارانه در برابر علل ریشه‌ای بحران

یکی از آسیب‌های جدی حیات سیاسی، بهره‌برداری سیاستمداران عوام‌فریب از خشم عمومی و منحرف کردن افکار عمومی از ریشه‌های واقعی بحران اقتصادی است. نویسنده تاکید می‌کند که مردم به سوی مقصر دانستن افراد اشتباه هدایت می‌شوند:

بحران مالی سال ۲۰۰۸ و فروپاشی اقتصادی نتیجه کار یک کارگر مهاجر مزارع توت‌فرنگی با دستمزد ساعتی ۸ دلار نبود، بلکه پیامد مستقیم طمع و تخلفات غیرقانونی وال استریت (Wall Street) بود.
تعطیلی کارخانه‌ها و بی‌کار شدن میلیون‌ها کارگر صنعتی به اقلیت‌های جنسیتی ارتباطی ندارد، بلکه حاصل راهبرد ابرشرکت‌های چندملیتی برای انتقال خطوط تولید به خارج از کشور در جستجوی نیروی کار بسیار ارزان است.
در طول چهل سال گذشته، علی‌رغم افزایش چشمگیر بهره‌وری کارگران، طبقه متوسط پیوسته کوچک‌تر شده و ثروت به سمت طبقات بالا انباشته شده است؛ تا جایی که نسل جدید برای نخستین بار در تاریخ مدرن آمریکا با سطحی از استانداردهای زندگی مواجه است که پایین‌تر از نسل والدینشان خواهد بود.

۴. شکاف عمیق میان خواست عمومی و اولویت‌های حاکمیت

نویسنده استدلال می‌کند که جامعه بر سر اصول بنیادین ترقی‌خواهانه دارای اجماع گسترده‌ای است، در حالی که ساختار حاکم دقیقاً عکس آن را اجرا می‌کند:

مطالبات عمومی: اکثریت مردم نگران نابرابری شدید ثروت هستند و سیستم تامین مالی کارزارها را فاسد و عاملی برای خرید انتخابات توسط ثروتمندان می‌دانند. اکثریت خواهان افزایش حداقل دستمزد به سطح «دستمزد معیشتی» (Living Wage)، برابری دستمزد زنان و مردان، اخذ مالیات بیشتر از ابرشرکت‌ها برای تامین شهریه دانشگاه‌های دولتی، تضمین حق درمان همگانی، به رسمیت شناختن واقعیت بحران اقلیمی، اصلاح زیرساخت‌های فرسوده، اصلاحات فراگیر در قوانین مهاجرت و پایان دادن به حبس‌های جمعی و نژادپرستی در سیستم قضایی هستند.
عملکرد حاکمیت: ساختار مستقر منافع سرمایه‌گذاران بزرگ کارزارها را تامین می‌کند، از سوخت‌های فسیلی حمایت کرده و آلودگی را افزایش می‌دهد، هزینه‌های نظامی را بالا برده و سیاست خارجی صلح‌محور را به حاشیه می‌راند و به تعصبات و شکاف‌های نژادی و مذهبی دامن می‌زند.

۵. مشاهدات تجربی از وضعیت معیشتی در ایالات مختلف

شواهد میدانی نویسنده در سفر به ۳۲ ایالت مختلف، عمق بحران اجتماعی و فروپاشی استاندارد زندگی را آشکار می‌سازد:

ویرجینیای غربی: بیماران مبتلا به بیماری‌های مرگبار در اضطراب دائمی از دست دادن بیمه درمانی که بقای آنان به آن وابسته است.
آریزونا: جوانان مهاجر (Dreamers) که در هراس از دست دادن موقعیت قانونی و اخراج از کشوری به سر می‌برند که تنها وطن شناخته‌شده آنان است.
نوادا: مادر مجرد جوانی که با دستمزد ساعتی ۱۰.۴۵ دلار قادر به تامین حداقل‌های زندگی فرزندش نیست.
کانزاس: بازنشستگان و کارگران مسنی که بر اثر مصوبات قانونی با خطر کسر تا ۶۰ درصد از حقوق بازنشستگی مواجه شده‌اند؛ حقوقی که حاصل سال‌ها کار و سرمایه‌گذاری بوده است.
ورمانت: سالمندانی که به دلیل قیمت‌های سرسام‌آور داروهای تجویزی، قرص‌های خود را نصف می‌کنند تا هزینه درمان کاهش یابد.
سان‌فرانسیسکو: کارگرانی که در اثر پدیده «اشرافی‌سازی محلات» (Gentrification) از محله‌های بومی خود رانده شده‌اند، در کنار خانواده‌هایی در سراسر کشور که قربانیان بحران مواد افیونی (Opioid Epidemic) شده‌اند.

۶. موانع ساختاری دموکراسی: الیگارشی، سرکوب رأی و رسانه‌های جریان اصلی

نویسنده با ارجاع به نطق گتیسبورگ آبراهام لینکلن مبنی بر استقرار «حکومتی از مردم، توسط مردم و برای مردم»، تداوم دموکراسی واقعی را نیازمند مبارزه با موانع نهادی زیر می‌داند:

حکم پرونده Citizens United در دیوان عالی: مجوزی حقوقی که به میلیاردرها امکان داده است با تزریق صدها میلیون دلار پول ناشناس، کارزارهای تخریبی راه بیندازند و کاندیداهای منتقد را به زیر بکشند.
سرکوب ساختارمند آرا (Voter Suppression): قوانین تصویب‌شده توسط فرمانداران و مجالس ایالتی محافظه‌کار با هدف دشوار کردن رای‌دهی برای رنگین‌پوستان، فقرا و جوانان.
تنزل کارکرد رسانه‌های جریان اصلی: رسانه‌های بزرگ به جای بررسی ساختاری مسائلی چون تغییرات اقلیمی، فقر ۴۰ میلیون آمریکایی یا نرخ بالای فقر کودکان، بخش عمده پوشش خود را به شایعات، حواشی و رقابت‌های فردی معطوف کرده‌اند.

نتیجه‌گیری این بخش بر این حکم استوار است که در برابر این ساختار بحران‌زده، احساس یاس و تسلیم یک گزینه نیست و هدف پیش‌رو، بازسازی یک دموکراسی پویا و عدالت‌محور از طریق تشکل‌یابی توده‌ای است.

بخش دوم: گذار از کارزار مقدماتی تا کنوانسیون ملی حزب دموکرات (ژوئن تا ژوئیه ۲۰۱۶)

۱. موازنه قوای سیاسی در پایان انتخابات مقدماتی

با پایان یافتن انتخابات مقدماتی در واشینگتن دی‌سی در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۶، رقابت درون‌حزبی دموکرات‌ها به نقطه پایانی خود رسید. کارزار سندرز که در آغاز با حدود ۳ درصد در نظرسنجی‌ها کار خود را آغاز کرده بود، موفق به پیروزی در ۲۲ ایالت و کسب بیش از ۱۳ میلیون رأی شد. این کارزار با وجود واگذاری ۹۵ درصد از «نمایندگان ارشد» یا سنتی حزبی (Superdelegates) به هیلاری کلینتون، ۱٬۸۴۶ نماینده متعهد (Pledged Delegates) در کنوانسیون ملی به دست آورد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این کارزار، جلب حمایت گسترده نسل جوان در میان تمامی گروه‌های نژادی (سیاه‌پوستان، سفیدپوستان، لاتین‌تبارها، آسیایی‌تبارها و بومیان آمریکا) بود؛ به طوری که تعداد آرای سندرز در میان افراد زیر ۴۰ سال، از مجموع آرای کلینتون و ترامپ در این رده سنی بیشتر بود. نظرسنجی مؤسسه سیاست دانشگاه هاروارد (Harvard Institute of Politics) نشان داد که این کارزار توانسته است تفکر سیاسی نسل جدید (Millennials) را دگرگون کند و به تعبیر تحلیل‌گران، به‌جای جابه‌جا کردن صرف یک حزب، یک نسل را به سمت چپ هدایت نماید.

از منظر ساختار مالی نیز الگوی متداول سیاست‌ورزی دگرگون شد؛ کارزار بدون وابستگی به کمیته‌های اقدام سیاسی ثروتمندان (Super PACs) یا اهداکنندگان میلیاردر، حدود ۸ میلیون کمک مالی انفرادی از بیش از ۲ میلیون نفر با میانگین ۲۷ دلار برای هر کمک جذب کرد که رکوردی بی‌سابقه در تاریخ انتخابات آمریکا محسوب می‌شد.

۲. مذاکرات راهبردی ۱۴ ژوئن ۲۰۱۶: چانه‌زنی بر سر مطالبات ساختاری

در شب ۱۴ ژوئن، نشستی در هتلی در واشینگتن دی‌سی میان هیلاری کلینتون، جان پودستا و رابی موک از یک سو، و برنی سندرز، جین سندرز و جف ویور (مدیر کارزار) از سوی دیگر برگزار شد. این گفت‌وگو محل برخورد دو اولویت متمایز بود:

مطالبات جناح ترقی‌خواه (Progressive): بررسی میزان آمادگی کلینتون برای همسویی با مواضع مردمی کارزار سندرز، نگارش یک مرام‌نامه و مانیفست حزبی کاملاً مترقی در حمایت از خانواده‌های طبقه کارگر، و اصلاح قواعد سنتی و غیردموکراتیک درون حزب دموکرات جهت باز کردن درها به روی کارگران و جوانان.
اولویت‌های ساختار رسمی کارزار کلینتون: نحوه اعلام حمایت رسمی سندرز (Endorsement)، تعیین زمان‌بندی و ایالت‌های هدف برای حضور او در کارزارهای انتخاباتی، و نحوه همکاری دوجانبه در کنوانسیون فیلادلفیا برای شکست دادن دونالد ترامپ. طرفین در نهایت به توافقی کلی درباره نقشه راه دست یافتند و تدوین جزئیات را به کارگروه‌های تخصصی دو ستاد واگذار کردند.

۳. بازنگری در کارکرد «مانیفست حزبی» (Party Platform)

مانیفست حزب دموکرات در ادوار تاریخی همواره در پشت درهای بسته کمیته ملی دموکرات‌ها (DNC) و توسط مشاوران نامزد نهایی نگاشته می‌شد؛ اسنادی سرشار از لفاظی‌های کلی، فاقد راهکارهای انضمامی، که پس از پایان کنوانسیون به فراموشی سپرده می‌شدند. واپسین تلاش جدی برای تغییر این روند توسط جسی جکسون در سال ۱۹۸۸ صورت گرفت که با وجود کسب ۷ میلیون رأی، بخش بسیار ناچیزی از مواضع مترقی او در سند نهایی حزب گنجانده شد.

در سال ۲۰۱۶، با توجه به رأی ۱۳ میلیونی به تحول ساختاری، سازوکاری تازه برای تدوین مانیفست ایجاد شد. کمیته‌ای متشکل از ۱۵ عضو صاحب‌رأی و ۲ عضو ناظر (مایا هریس مشاور کلینتون و وارن گانلز مدیر سیاست‌گذاری سندرز) تشکیل گردید. ریاست این کمیته بر عهده نماینده الایجا کامینگز قرار گرفت. ترکیب اعضا عبارت بود از:

نمایندگان جناح سندرز: کیت الیسون (رئیس وقت فراکسیون ترقی‌خواهان کنگره)، بیل مک‌کیبن (بنیان‌گذار جنبش زیست‌محیطی 350.org)، جیمز زاگبی (بنیان‌گذار مؤسسه عرب‌های آمریکا)، دکتر کورنل وست (فیلسوف برجسته)، و دبرا پارکر (فعال حقوق بومیان آمریکا).
نمایندگان جناح کلینتون: لوئیس گوتیرز (نماینده کنگره)، پل بوث (از اتحادیه کارکنان دولتی AFSCME)، کارول براونر (رئیس پیشین آژانس حفاظت محیط زیست EPA)، وندی شرمن (مذاکره‌کننده ارشد توافق هسته‌ای ایران)، نیرا تاندن (رئیس مرکز پیشرفت آمریکا)، و آلیسیا ریس (نماینده ایالتی اوهایو).
نمایندگان DNC: باربارا لی (نماینده کنگره)، بانی شفر، و هاوارد برمن.

۴. نتایج مذاکرات سنت‌لوئیس و اورلاندو: دستاوردها و خطوط قرمز

جلسات تدوین پیش‌نویس در سنت‌لوئیس و نشست کمیته کامل ۱۸۷ نفره در اورلاندو در ۸ و ۹ ژوئیه، به نبردی سیاسی بر سر متن نهایی تبدیل شد. با وجود قرار داشتن حامیان سندرز در اقلیت عددی، برآیند مذاکرات تحقق نزدیک به ۸۰ درصد از مطالبات کلیدی این جناح بود.

شکست‌ها و موارد عدم توافق: نمایندگان کلینتون و DNC پیشنهادهای مربوط به برقراری نظام درمان همگانی (Medicare for All)، ممنوعیت کامل فناوری شکست هیدرولیکی در استخراج نفت و گاز (Fracking)، و مخالفت صریح با توافق تجاری ترنس-پاسیفیک (Trans-Pacific Partnership - TPP) را رد کردند.

اصلاحیه‌ها و مصوبات بنیادین سند نهایی: با وجود این اختلافات، اصول کلیدی زیر به تصویب رسید و مانیفست ۲۰۱۶ را به مترقی‌ترین سند تاریخ معاصر دو حزب بزرگ تبدیل کرد:

آموزش عالی: رایگان‌سازی دانشگاه‌ها و کالج‌های دولتی برای خانواده‌هایی با درآمد سالانه ۱۲۵ هزار دلار یا کمتر، همراه با کاهش چشمگیر بار بدهی‌های وام دانشجویی.
مراقبت‌های بهداشتی: دو برابر کردن بودجه مراکز درمانی جامعه‌محور برای گسترش خدمات اولیه، دندان‌پزشکی، بهداشت روان و دسترسی به داروهای ارزان‌قیمت برای ۲۵ میلیون نفر دیگر؛ ایجاد «گزینه بیمه دولتی» (Public Option) در بازار بیمه و فراهم کردن امکان پیوستن افراد ۵۵ تا ۶۴ سال به مدیکر (طرح‌هایی که پیش‌تر در جریان تصویب قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه توسط سناتور جو لیبرمن و لابی شرکت‌های بیمه وتو شده بود).
حقوق کار و عدالت اقتصادی: افزایش حداقل دستمزد فدرال به ۱۵ دلار در ساعت متناسب با نرخ تورم؛ تفکیک بانک‌های بسیار بزرگ وال استریت (Too-Big-to-Fail) و بازگرداندن قانون گلس-استیگال (Glass-Steagall Act) متناسب با قرن بیست‌ویکم؛ تسهیل عضویت در اتحادیه‌های کارگری از طریق شناسایی کارت و داوری الزام‌آور قراردادهای اولیه؛ مسدود کردن گریزگاه‌های مالیاتی شرکت‌های فراملیتی و تخصیص منابع آن به بازسازی زیرساخت‌های فرسوده؛ و صیانت از صندوق‌های بازنشستگی ۱.۵ میلیون کارگر.
محیط‌زیست و انرژی: وضع مالیات کربن بر انتشار گازهای گلخانه‌ای و سرمایه‌گذاری عظیم در انرژی‌های تجدیدپذیر باد و خورشید.
عدالت کیفری و حقوق مدنی: لغو مجازات اعدام، پایان دادن به حبس‌های جمعی، باز کردن مسیر قانونی‌سازی ماری‌جوانا، پایان دادن به حملات اخراج دسته‌جمعی مهاجران و ممنوعیت زندان‌های خصوصی.
اصلاحات ساختار دموکراتیک: الزام ثبت‌نام خودکار رأی‌دهندگان، تأمین مالی عمومی کارزارهای انتخاباتی، تعطیل رسمی شدن روز انتخابات، حذف سوپرپک‌ها و تصویب اصلاحیه قانون اساسی برای ابطال رأی فاجعه‌بار پرونده Citizens United.

۵. کنوانسیون ملی در فیلادلفیا: مدیریت بحران و گذار به ائتلاف ضد ترامپ

در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۶، کنوانسیون ملی حزب دموکرات در فیلادلفیا در شرایطی به‌شدت متشنج و احساسی آغاز شد. پیش از آغاز کنوانسیون، انتشار ایمیل‌های هک‌شده کمیته ملی دموکرات‌ها آشکار ساخت که رهبری حزب در جریان رقابت‌های مقدماتی به نفع کلینتون عمل کرده است. این رخداد به استعفای فوری دبی واسرمن شولتز، رئیس DNC، و خشم شدید نمایندگان حامی سندرز انجامید.

در این فضا، سندرز یک رویکرد سه‌گانه را به کار بست: ۱. صیانت از مانیفست مترقی و تبدیل آن به معیار قانون‌گذاری در کنگره. ۲. تمرکز بر شکست دادن دونالد ترامپ از طریق حمایت عملی از کلینتون، با این استدلال ساختاری که ضعیف‌ترین روز هیلاری کلینتون در مقام رئیس‌جمهور، بسیار کارآمدتر و کم‌خطرتر از بهترین روز ترامپ خواهد بود. ۳. حفظ شتاب جنبش مردمی پس از انتخابات و جلوگیری از افول انرژی انقلابی طبقه کارگر و جوانان در ساختار حزبی.

در برابر شعارهای اعتراضی برخی از حامیان، سندرز در دیدار با هیئت‌های نمایندگی کالیفرنیا، نیویورک، ویسکانسین و آلاسکا تصریح کرد که هو کردن و ابراز خشم در کنوانسیون آسان است، اما رویارویی با فرزندانی که در سایه حاکمیت ترامپ و انتخاب قضات دیوان عالی محافظه‌کار زندگی خواهند کرد، به‌مراتب دشوارتر است.

در نطق نهایی کنوانسیون، سندرز با قدردانی از اهداکنندگان و داوطلبان کارزار اعلام کرد که تحول سیاسی به یک فرد یا انتخابات محدود نمی‌شود. او در تشریح تفاوت بنیادین میان دو دیدگاه، نشان داد که رقابت اصلی نه بر سر حواشی و لفاظی‌های رسانه‌ای، بلکه بر سر شکاف درآمدی نامشروع (مالکیت یک‌دهم درصد بالایی جامعه بر ثروتی معادل ۹۰ درصد پایینی)، افزایش حداقل دستمزد، ابطال رأی Citizens United در دیوان عالی، مقابله علمی با بحران اقلیمی و حرکت به سوی حق همگانی درمان است. در پایان رأی‌گیری، سندرز با واگذاری آرای هیئت ایالت ورمونت، کلینتون را رسماً با فریاد اجماع نامزد حزب معرفی کرد.

بخش سوم: نهادینه‌سازی جنبش، مبارزات انتخاباتی پاییز و شب انتخابات ۲۰۱۶

۱. آسیب‌شناسی مشارکت سیاسی و بحران ساختاری حزب دموکرات

پایین بودن نرخ مشارکت عمومی در انتخابات ایالات متحده، یکی از شاخص‌های اصلی فرسایش دموکراسی در این کشور است. در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۱۴، با عدم مشارکت نزدیک به دو سوم واجدان شرایط، کمترین میزان مشارکت در هفتاد سال گذشته ثبت شد که نتیجه مستقیم آن پیروزی قاطع جمهوری‌خواهان در سراسر کشور بود. این بی‌میلی سیاسی بیش از همه در میان طبقات کم‌درآمد و جوانان زیر سی سال مشهود است؛ گروه‌هایی که بیشترین آسیب را از تصمیمات قانون‌گذاران متحمل می‌شوند.

علت بنیادی این وضعیت، ساختار سازمانی حزب دموکرات ارزیابی می‌شود:

وابستگی مالی و جدایی از پایگاه طبقاتی: حزب دموکرات به‌مرور زمان درهای خود را به روی طبقه کارگر، جوانان، رنگین‌پوستان و فرودستان بست و با اتکا به منافع مالی ابرشرکت‌ها و کمیته‌های اقدام سیاسی ثروتمندان (Corporate PACs)، به حزبی متمرکز و بالا به پایین (Top-Down) تبدیل شد. رهبران حزب به جای برگزاری جلسات عمومی با مردم، بخش عمده وقت خود را به جمع‌آوری کمک مالی از میلیاردرها و مدیران عامل اختصاص دادند و مطالبات مزدبگیران، بیکاران و محرومان از بیمه را نادیده گرفتند.
شکاف دوگانه در عرصه میدانی: تضاد عمیقی میان دو عرصه سیاسی در کشور وجود داشت؛ از یک‌سو تجمعات پرشور کارزار سندرز با حضور ده‌ها هزار تن از کارگران و جوانانی که خواهان تغییرات ساختاری بودند و برای نخستین بار در حیات سیاسی مشارکت می‌کردند، و از سوی دیگر نشست‌های کم‌جمعیت حزبی با حضور نخبگان مسن، طبقه متوسط رو به بالا و اهداکنندگان مالی که نفع خود را در حفظ وضع موجود می‌دیدند و کمترین شوری برنمی‌انگیختند.

۲. نشست برلینگتون و تأسیس سازمان «انقلاب ما» (Our Revolution)

با پایان انتخابات مقدماتی، حامیان جنبش با دوراهی بازگشت به خانه و انحلال تشکیلات یا تلاش برای ساخت یک جنبش سیاسی پایدار روبه‌رو شدند. با در دست داشتن اطلاعات تماس میلیون‌ها حامی، دو میلیون اهداکننده مالی مستقل و ائتلافی از اتحادیه‌های پیشرو، در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۶ نشستی راهبردی در منزل سندرز در برلینگتون ورمونت با حضور رهبران ترقی‌خواه برگزار شد (شامل چهره‌هایی چون جف مرکلی، تولسی گابارد، رائول گریهالوا، کیت الیسون، بن جلیس، چوی گارسیا، لری کوهن، جیم های‌تاور، بیل مک‌کیبن، نینا ترنر، رزان دیمورو و جف ویور).

نتیجه اجماعی این نشست، ضرورت تداوم سازمان‌دهی بود که به راه‌اندازی رسمی سازمان «انقلاب ما» (Our Revolution) در ۲۴ اوت ۲۰۱۶ انجامید:

اهداف راهبردی: پیگیری تصویب قوانین مترقی به نفع خانواده‌های طبقه کارگر، دموکراتیزه کردن نظام سیاسی، تحمیل اصلاحات بنیادین به ساختار حزب دموکرات، و پشتیبانی از نامزدهای مردمی در سطوح محلی، ایالتی و فدرال.
شکستن موانع روانی و طبقاتی: توانمندسازی کارگران و جوانان عادی برای نامزدی در انتخابات. تفکر غالب القا می‌کرد که ورود به عرصه سیاست مستلزم ثروت فراوان یا مدارک عالی اقتصاد و حقوق است؛ اما سازمان نشان داد که تعهد اخلاقی، صداقت، شجاعت در برابر الیگارشی و سازمان‌دهی جمعی برای پیروزی کافی است.
دستاوردها در انتخابات محلی و ملی: این تشکیلات در دو سال نخست، بیش از ۶۰۰ هسته و شعبه محلی در سراسر کشور ایجاد کرد. علاوه بر پیروزی چهره‌های برجسته در کنگره (نظیر پرامیلا جیاپال در واشینگتن، جیمی راسکین در مریلند و نانت دیاز باراگان در کالیفرنیا)، تمرکز بنیادین بر سطح محلی قرار گرفت؛ جایی که نامزدهای مستقل در انتخابات شهرداری‌ها (مانند رندال وودفین در بیرمنگام و چوکوه آنتار لومومبا در جکسون)، دادستانی‌ها (مانند لری کراسنر در فیلادلفیا)، شوراهای شهر و هیئت‌های نظارت بر مدارس به پیروزی رسیدند و شکست غیرمنتظره جو کراولی، از رهبران سنتی دموکرات‌ها در نیویورک، توسط الکساندریا اوکاسیو-کورتز رقم خورد.

۳. کارزار انتخاباتی پاییز ۲۰۱۶: اولویت‌بخشی به سیاست‌ورزی مبتنی بر مسائل عینی

در جریان انتخابات سراسری، سندرز متعهد شد که تمام توان خود را برای جلوگیری از پیروزی دونالد ترامپ و حفظ اکثریت دموکرات‌ها در سنا به کار گیرد. با تمرکز بر ۱۵ تا ۲۰ «ایالت کلیدی و مردد» (Battleground States)، او طی ماه‌های سپتامبر، اکتبر و نوامبر ۳۹ گردهمایی انتخاباتی را در ۱۳ ایالت مختلف برگزار کرد.

محور اصلی استراتژی سخنرانی‌های سندرز در این کارزارها، فراتر رفتن از دام «سیاست‌ورزی شخص‌محور» (Personality-driven Politics) بود:

رسانه‌های جریان اصلی کارزار را به افشاگری درباره ایمیل‌های کلینتون یا رفتارها و دروغ‌گویی‌های ترامپ تقلیل می‌دادند. سندرز تلاش کرد افکار عمومی را به سمت رویارویی دو دیدگاه کاملاً متمایز درباره آینده جامعه هدایت کند.
او در پاسخ به منتقدانی که حمایتش از کلینتون را زیر سوال می‌بردند، تصریح کرد که مسئله، تأیید فرد کلینتون نیست؛ بلکه انتخابات ریاست‌جمهوری گزینش رهبر اجرایی پرقدرت‌ترین کشور جهان است و عواقب به قدرت رسیدن ترامپ—از تخریب حقوق مدنی و لغو دستاوردهای اجتماعی گرفته تا تسخیر دیوان عالی توسط محافظه‌کاران افراطی—فاجعه‌ای غیرقابل جبران برای طبقه کارگر خواهد بود.

۴. رویارویی با لابی صنایع داروسازی: پرونده طرح ۶۱ کالیفرنیا (Proposition 61)

یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های سلطه الیگارشی بر سیاست‌گذاری عمومی، در نبرد ایالت کالیفرنیا بر سر کنترل قیمت دارو در پاییز ۲۰۱۶ متجلی شد:

بحران دارویی در آمریکا: شهروندان آمریکا بالاترین بهای داروهای تجویزی را در جهان می‌پردازند؛ وضعیتی که موجب نصف کردن قرص‌ها توسط سالمندان و ناتوانی ۲۰ درصد از بیماران در تهیه نسخه‌های پزشکی حیاتی می‌شود. در حالی که هزینه ساخت داروی هپاتیت سی (سوفوسبوویر/سووالدی) تنها ۱ دلار است و در هند به قیمت ۴ دلار فروخته می‌شود، شرکت گیلاد در آمریکا هر قرص آن را به قیمت ۱۰۰۰ دلار عرضه کرد و مدیرعامل آن به ثروت میلیاردی رسید. پنج شرکت بزرگ دارویی در سال ۲۰۱۵ بیش از ۵۰ میلیارد دلار سود خالص کسب کردند و ده مدیر ارشد آن‌ها ۳۲۷ میلیون دلار دستمزد گرفتند.
قدرت لابی‌گری: صنایع دارویی ظرف بیست سال بیش از ۴ میلیارد دلار صرف لابی‌گری و تأمین مالی کارزارها کرده و با استخدام بیش از ۱۲۰۰ لابی‌گر در واشینگتن، کنترل کاملی بر حزب جمهوری‌خواه و نفوذ گسترده‌ای در حزب دموکرات پیدا کرده‌اند.
طرح ۶۱ کالیفرنیا (قانون تسکین قیمت دارو): این ابتکار مردمی به رهبری اتحادیه ملی پرستاران (National Nurses United)، ایالت کالیفرنیا را ملزم می‌کرد که در برنامه‌های بهداشتی خود قیمتی بالاتر از بهای پرداختی «اداره امور کهنه‌سربازان» (VA) نپردازد؛ نهادی که طبق قانون فدرال مستقیماً برای قیمت دارو مذاکره می‌کند و حدود ۲۴ درصد کمتر از سایر نهادها و ۴۰ درصد کمتر از طرح مدیکر بخش D پرداخت می‌نماید. تصویب این طرح سالانه یک میلیارد دلار در بودجه عمومی صرفه‌جویی می‌کرد و بار مالی بیماران تحت پوشش مدیکید را کاهش می‌داد.
سکوت ساختار مستقر حزبی: در حالی که کالیفرنیا ایالتی کاملاً لیبرال با اکثریت قاطع دموکرات در مجلس ایالتی و نمایندگان کنگره به شمار می‌رفت، هیچ‌یک از مقامات ارشد ایالتی دموکرات، اکثریت نمایندگان کنگره یا اکثریت مجمع ایالتی حاضر به حمایت از این طرح و رویارویی با لابی دارویی نشدند.
شکست طرح زیر بار سرمایه شرکت‌ها: لابی داروسازی برای شکست این همه‌پرسی، رقمی بی‌سابقه معادل ۱۳۱ میلیون دلار صرف تبلیغات و پخش اطلاعات گمراه‌کننده کرد. با وجود این هجمه مالی و عدم حمایت سیاستمداران مستقر، طرح ۶۱ توانست ۴۶ درصد از آرای عمومی را کسب کند؛ شکستی که به‌روشنی ماهیت فاسد نظام مالی انتخابات را برملا ساخت.

۵. شب انتخابات ۸ نوامبر ۲۰۱۶: پیروزی ترامپ و ابعاد یک تراژدی ملی

سندرز پس از انجام ۱۷ سخنرانی در ۱۱ ایالت طی واپسین هفته کارزار، شب انتخابات را در کنار خانواده و دوستان در برلینگتون گذراند. محاسبات اولیه او شانس پیروزی کلینتون را سه به یک ارزیابی می‌کرد، هرچند همسرش، جین سندرز، با مشاهده تجمعات گسترده‌تر ترامپ در ایالت‌هایی نظیر کارولینای شمالی و سنجش آرای پنهان او، هشدارهایی جدی مطرح کرده بود.

با مشخص شدن نتایج و انتخاب ترامپ، موجی از بهت و سرخوردگی پدید آمد. پرسش ساختاری این بود که چگونه چهره‌ای با کارنامه هزاران پرونده قضایی، سابقه علنی نقض حقوق زنان، مواضع آشکارا بیگانه‌هراسانه و نژادپرستانه و فاقد هرگونه درک عمیق از حکمرانی به ریاست‌جمهوری رسید؟

پاسخ در بهره‌برداری ترامپ از استیصال عمیق طبقه کارگر ناشی از دهه‌ها نادیده‌گرفته‌شدن توسط نخبگان سیاسی دو حزب نهفته بود؛ شکافی که لزوم مقاومت همه‌جانبه، دفاع از دستاوردهای گذشته و تدوین یک استراتژی جدید برای جلوگیری از تکرار چنین فاجعه‌ای را به دستور کار فوری جنبش تبدیل کرد.

بخش چهارم: ورود به رهبری سنا، سازمان‌دهی دفاع از قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه، روز تحلیف و تحول در راهبرد رسانه‌ای

۱. پیوستن به کادر رهبری دموکرات‌های سنا و بازخوانی سیر تکوین سیاسی (۱۶ نوامبر ۲۰۱۶)

پس از شکست در انتخابات ریاست‌جمهوری، چاک شومر (رهبر جدید دموکرات‌ها در سنا پس از بازنشستگی هری رید) از سندرز دعوت کرد تا در جایگاه «رئیس امور تعامل و ارتباطات مردمی» (Chairman of Outreach) به تیم ده نفره رهبری دموکرات‌های سنا بپیوندد. تصمیم‌گیری پیرامون این پیشنهاد مستلزم سنجش سود و زیان راهبردی بود؛ پذیرش این سمت به معنای صرف زمان در جلسات مداوم و فرسایشی درون ساختار واشینگتن بود که با تمرکز بر پیگیری لوایح مستقل ترقی‌خواهانه (افزایش دستمزد به ۱۵ دلار، مدیکر برای همه و تحصیل رایگان) اصطکاک داشت. در نهایت، به دلیل ضرورت تبدیل شدن به صدای رسمی بیش از ۱۳ میلیون رأی‌دهنده کارزار انتخاباتی و استفاده از سازوکارهای رهبری جهت بسیج سراسری جامعه، این جایگاه پذیرفته شد.

سندرز در ورود به ساختار رهبری، تمایز بنیادین خاستگاه سیاسی خود با همتایان سنتی‌اش را تبیین می‌کند:

او حیات سیاسی خود را از سال ۱۹۷۱ در حزب کوچک و مستقل «لیبرتی یونیون» (Liberty Union) در ورمونت و با تمرکز بر مخالفت با جنگ ویتنام، مبارزه علیه تبعیض جنسیتی و دفاع از حقوق کارگران آغاز کرد و در چند دوره متوالی با کسب آرای ناچیز (از ۱ تا ۶ درصد) شکست خورد.
پس از کناره‌گیری از حزب در سال ۱۹۷۷، فعالیت‌های ترویجی خود را از طریق «جامعه تاریخی مردم آمریکا» و تولید مستندهایی پیرامون چهره‌های کارگری نظیر یوجین دبس پی گرفت.
در سال ۱۹۸۱، به عنوان نامزدی کاملاً مستقل و با حمایت ائتلافی از اتحادیه‌های کارگری، فعالان محلی، فقرا و مدافعان محیط‌زیست، با اختلاف تنها ۱۰ رأی در برابر شهردار پنج‌دوره‌ای دموکرات به پیروزی رسید و شهردار برلینگتون شد.
او سه دوره پیاپی دیگر در شهرداری ابقا گردید، در سال ۱۹۹۰ به عنوان نخستین نماینده مستقل پس از چهل سال وارد مجلس نمایندگان شد (و ۱۶ سال خدمت کرد) و سرانجام در سال ۲۰۰۶ با غلبه بر ثروتمندترین تاجر ورمونت به سنا راه یافت.

۲. دفاع راهبردی از قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه (۱۵ ژانویه ۲۰۱۷)

با پیروزی ترامپ و تسلط جمهوری‌خواهان بر هر دو مجلس کنگره، لغو قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه (Affordable Care Act - ACA) و سلب بیمه درمانی ۳۰ میلیون شهروند در دستور کار قطعی حاکمیت قرار گرفت. جمهوری‌خواهان در پی استفاده از سازوکار «تطبیق بودجه» (Budget Reconciliation) بودند تا بدون نیاز به حدنصاب ۶۰ رأی و تنها با ۵۱ رأی قانون را لغو کنند. در این آرایش قوا، دموکرات‌ها نیازمند حفظ تمامی ۴۸ سناتور خود و جذب حداقل ۳ رأی از سناتورهای جمهوری‌خواه بودند.

راهبرد تقابل، انتقال میدان نبرد از راهروهای سنا به عرصه کنشگری عمومی بود:

برگزاری روز ملی اقدام (National Day of Action): در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۷—کمتر از یک هفته پیش از تحلیف ترامپ—بیش از هفتاد گردهمایی هم‌زمان در سراسر کشور سازمان‌دهی شد. گردهمایی اصلی در شهرستان مکامب ایالت میشیگان (منطقه‌ای کارگری که در سال ۲۰۱۲ به اوباما و در ۲۰۱۶ به ترامپ رأی داده بود) با حضور بیش از ۸٬۰۰۰ نفر در سرمای شدید برگزار گردید.
تحت فشار قرار دادن پایگاه محافظه‌کاران در جلسات عمومی شهری (Town Halls): شهروندان خشمگین در سراسر کشور با حضور بی‌سابقه در نشست‌های نمایندگان جمهوری‌خواه، عواقب مرگبار قطع بیمه درمانی، حذف حمایت از بیماری‌های زمینه‌ای (Preexisting Conditions) و قطع بودجه «فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده» (Planned Parenthood) را مستقیماً به چالش کشیدند.
تور ایالت‌های پیروزی ترامپ در ژوئن ۲۰۱۷: با تصویب لایحه لغو در مجلس نمایندگان با رأی ۲۱۷ به ۲۱۳، تجمعات فوری در پنسیلوانیا، اوهایو و ویرجینیای غربی برگزار شد. در این نشست‌ها، روایت‌های مستقیم قربانیان نظام درمانی—نظیر راستی ویلیامز، هنرمند مبتلا به سرطان که در نبود بیمه تا آستانه مرگ رفته بود—به رسانه‌ای قدرتمند برای افشای ماهیت طبقاتی طرح جمهوری‌خواهان تبدیل شد.
سرانجام نبرد در صحن سنا: در بامداد ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۷، لایحه جمهوری‌خواهان به صحن آمد؛ با رأی منفی قاطع تمام ۴۸ سناتور دموکرات و ۳ سناتور جمهوری‌خواه (جان مک‌کین، سوزان کالینز و لیزا مورکوفسکی)، تلاش برای لغو قانون با شکست مواجه شد.

۳. کالبدشکافی ایدئولوژیک روز تحلیف و خیزش مدنی ۲۱ ژانویه (۲۰ ژانویه ۲۰۱۷)

مراسم تحلیف دونالد ترامپ در ۲۰ ژانویه، عرصه آشکار شدن تناقض بنیادین میان پوپولیسم کلامی و ماهیت اولیگارشیک حاکمیت جدید بود:

ترامپ در نطق افتتاحیه خود مدعی شد که «واشینگتن رونق یافت، اما مردم در ثروت آن سهیم نشدند… این لحظه متعلق به شماست». نویسنده این ادعا را فریبی کامل ارزیابی می‌کند؛ چرا که بهره‌برداران واقعی، میلیاردرهایی بودند که در جایگاه ویژه مراسم نشسته بودند و دولت ترامپ بیش از هر رئیس‌جمهور دیگری در تاریخ، میلیاردرها و نمایندگان وال استریت را در رأس وزارت‌خانه‌ها منصوب کرد.
ترامپیسم به جای اتحاد ملت، تعمیق شکاف‌های نژادی، مذهبی و جنسیتی را به ابزار کسب سود سیاسی تقلیل داد و تمام دستاوردهای تاریخی جنبش‌های حقوق مدنی را هدف گرفت.

پاسخ جامعه مدنی به این گفتمان ارتجاعی بلافاصله در روز بعد متبلور شد:

در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۷، «راهپیمایی زنان» (Women’s March) نه‌تنها واشینگتن را با نیم میلیون معترض تسخیر کرد، بلکه به یک جنبش توده‌ای فراگیر در سراسر آمریکا و جهان تبدیل شد.
در شهر کوچک مونپلیه، پایتخت ورمونت با حدود ۷٬۵۰۰ نفر جمعیت، جمعیتی معادل ۱۵٬۰۰۰ نفر تجمع کردند؛ به گونه‌ای که بزرگراه ورودی مسدود شد. این خیزش توده‌ای انرژی پایداری را تزریق کرد که نقطه عزیمت مقاومت مدنی دو ساله علیه برنامه‌های کاخ سفید شد.

۴. شکستن انحصار رسانه‌ای: ابداع سازوکار مستقل پخش زنده دیجیتال (۲۸ فوریه ۲۰۱۷)

نخستین نطق ترامپ در نشست مشترک کنگره در ۲۸ فوریه ۲۰۱۷، ضرورت دگرگونی در شیوه ارتباط با جامعه را نمایان ساخت. رویه سنتی احزاب بر پاسخ‌های رسمی تک‌نفره و مجادله در محوطه هرج‌ومرج‌زده تالار مجسمه‌ها (Statuary Hall) با رسانه‌های جریان اصلی متمرکز بود:

محدودیت ساختاری رسانه‌های شرکتی (Corporate Media): رسانه‌های جریان اصلی نه بر مبنای توطئه فردی خبرنگاران، بلکه به سبب تعلق ساختاری به شرکت‌های بزرگ چندملیتی، عامدانه از پرداختن به ریشه‌های نابرابری ثروت، فقر فراگیر، بحران اقلیمی و نظام درمانی ناکارآمد اجتناب می‌ورزند و سیاست را به شایعات روزمره تقلیل می‌دهند.
پاسخ موازی و مستقیم: بلافاصله پس از پایان سخنرانی ترامپ و نطق رسمی استیو بشیر (فرماندار پیشین کنتاکی از جناح میانه‌رو دموکرات)، سندرز با استفاده از استودیوی اختصاصی فراکسیون دموکرات‌ها نطق مستقلی را در ساعت ۱۱ شب به وقت محلی به صورت زنده بر بستر شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد.
نقد محتوایی سخنرانی: نطق مستقل سندرز به افشای سکوت معنادار ترامپ درباره وعده‌های انتخاباتی‌اش اختصاص داشت؛ او عدم اشاره ترامپ به واژه‌های «نابرابری درآمد و ثروت»، لزوم صیانت از تأمین اجتماعی و مدیکر، غلبه بر نفوذ وال استریت، بحران اقلیمی و اصلاح نظام عدالت کیفری را آشکار ساخت.
جهش در الگوهای ارتباطی: بیش از ۸.۵ میلیون نفر نطق زنده فیس‌بوکی را تماشا کردند. این رخداد به تغییر الگوی اطلاع‌رسانی دفتر سنا انجامید؛ تشکیل تیم جوان رسانه‌ای جهت تولید محتوای تحلیلی، پخش مستقیم جلسات عمومی ۹۰ دقیقه‌ای (Digital Town Halls) پیرامون نابرابری و بهداشت همگانی، و انتشار ویدئوهایی از واقعیت‌های استثمار نیروی کار (نظیر شرایط انبارهای آمازون متعلق به جف بیزوس)، بستری ساخت که تا سال ۲۰۱۸ بیش از ۱.۲ میلیارد بار توسط شهروندان دیده شد.

بخش پنجم: مبارزه برای دستمزد معیشتی، دیپلماسی جهانی، بحران پورتوریکو و کالبدشکافی تاراج مالیاتی (آوریل تا دسامبر ۲۰۱۷)

۱. مبارزه برای دستمزد معیشتی: معرفی لایحه حداقل دستمزد ۱۵ دلار در ساعت (۲۶ آوریل ۲۰۱۷)

اصل بنیادین عدالت اقتصادی از منظر نویسنده این است که اگر فردی در جامعه چهل ساعت در هفته کار کند، نباید در فقر زندگی کند. با این حال، در اقتصاد کنونی ده‌ها میلیون کارگر با وجود ۴۰ تا ۶۰ ساعت کار هفتگی، قادر به تأمین هزینه‌های مسکن، درمان، غذا و مراقبت از کودک نیستند و پدیده «فقرای شاغل» (Working Poor) گسترش یافته است. در حالی که بهره‌وری نیروی کار از اواخر دهه ۱۹۶۰ بیش از دو برابر شده، دستمزد کارگران از دهه ۱۹۷۰ به بعد راکد مانده یا کاهش یافته و ۵۲ درصد از کل درآمدهای جدید به یک درصد بالای جامعه اختصاص یافته است.

کنگره از سال ۲۰۰۷ حداقل دستمزد فدرال را در سطح ۷.۲۵ دلار در ساعت منجمد کرده که به یک «دستمزد قحطی‌زدگی» (Starvation Wage) با افت شدید قدرت خرید تبدیل شده است. لایحه معرفی‌شده در ۲۶ آوریل ۲۰۱۷، حداقل دستمزد فدرال را تا سال ۲۰۲۴ به ۱۵ دلار در ساعت افزایش می‌دهد، آن را با میانه دستمزد ملی پیوند می‌زند و خلأ قانونی مربوط به «کارگران انعام‌بگیر» (Tipped Workers) با حداقل دستمزد شرم‌آور ۲.۱۳ دلار را حذف می‌کند. این طرح درآمد ۴۱ میلیون کارگر (نزدیک به ۳۰ درصد نیروی کار) را متحول کرده و ۱۴۴ میلیارد دلار دستمزد بیشتر به اقتصاد محلی تزریق می‌نماید.

این مطالبه که ابتدا در سال ۲۰۱۲ با اعتصاب ۲۰۰ کارگر فست‌فود در نیویورک در جنبش «مبارزه برای ۱۵ دلار و اتحادیه» (Fight for $15) آغاز شد و توسط نخبگان سیاسی تمسخر می‌شد، به مطالبه‌ای فراگیر تبدیل گردید. نویسنده تأکید می‌کند که پرداخت دستمزد ناکافی نوعی «یارانه دولتی به ابرشرکت‌ها» (Corporate Welfare) است؛ زیرا مالیات‌دهندگان سالانه میلیاردها دلار صرف برنامه‌های کمکی (مانند مدیکید و کوپن غذا) برای کارکنان شرکت‌های فوق‌العاده سودآوری نظیر آمازون متعلق به جف بیزوس می‌کنند. لایحه جدید با حمایت ۳۰ سناتور و رهبری دموکرات‌ها ثبت شد که نشان‌دهنده جریان اصلی شدن این مطالبه مترقی بود.

۲. بازتاب بین‌المللی جنبش و فرسایش احزاب سنتی چپ در اروپا (مه و ژوئن ۲۰۱۷)

انتشار کتاب «انقلاب ما» و بازتاب جهانی کارزار ۲۰۱۶ نشان داد که اقبال به سیاست‌های مترقی به مرزهای آمریکا محدود نیست، بلکه برآمده از سرخوردگی ساختاری از احزاب چپ سنتی در جهان است. این احزاب تاریخی با افتادن در دام نئولیبرالیسم و دفاع از وضع موجود، طبقه کارگر و نسل جوان را از خود بیگانه ساختند.

حضور سندرز در سه کشور اروپایی با هدف تقویت همبستگی بین‌المللی انجام گرفت:

آلمان: در سخنرانی دانشگاه آزاد برلین در جمع بیش از ۱٬۰۰۰ دانشجو، نویسنده به قرابت مطالبات عدالت‌خواهانه با ساختار اروپایی اشاره کرد؛ جایی که درمان همگانی و شهریه رایگان جزو هنجارهای بدیهی و حتی مورد حمایت احزاب محافظه‌کار است.
انگلستان: در جریان انتخابات سراسری ژوئن ۲۰۱۷، حزب کارگر تحت رهبری سوسیالیست جرمی کوربین با سازمان‌دهی مردمی شتاب بی‌سابقه‌ای گرفته بود. سندرز در اتحادیه آکسفورد (Oxford Union) استدلال کرد که تغییرات بزرگ تاریخی—از لغو تبعیض نژادی تا حقوق دگرباشان—در آغاز ناممکن تلقی می‌شدند و امروز نیز تحول سیاسی نیازمند شجاعت نسل جوان در برابر ساختار قدرت است.
ایرلند: در سخنرانی جشنواره دالکی در دوبلین و دیدار با رئیس‌جمهور مایکل دی. هیگینز، ضرورت عبور از سیاست‌ورزی مبتنی بر تعصبات و ایجاد ساختار اقتصادی حامی خانواده‌های طبقه کارگر مورد تأکید قرار گرفت.

۳. مانیفست سیاست خارجی مترقی: سخنرانی تاریخی در کالج وست‌مینستر (۲۱ سپتامبر ۲۰۱۷)

سندرز در محل سخنرانی مشهور «پرده آهنین» وینستون چرچیل در کالج وست‌مینستر میزوری، چارچوب نظری سیاست خارجی مترقی را تدوین کرد. او نقد ساختاری خود را بر پیوند ناگسستنی سیاست خارجی با اولویت‌های بودجه داخلی و منافع اقتصادی متمرکز ساخت:

نقد مجتمع نظامی-صنعتی (Military-Industrial Complex): در حالی که بودجه نظامی آمریکا به ۷۰۰ میلیارد دلار (بیشتر از مجموع ده کشور بعد) رسیده و ۵۰ میلیارد دلار افزایش می‌یابد، حاکمیت به بهانه کسری بودجه در پی سلب بیمه از ۳۲ میلیون شهروند است. سندرز با بازخوانی هشدار دوایت آیزنهاور یادآور شد که هزینه هر بمب‌افکن سنگین، معادل سرقت مدارس مدرن در بیش از سی شهر، دو نیروگاه برق یا دو بیمارستان مجهز از سفره محرومان است.
آسیب‌شناسی مداخلات نظامی و تغییر رژیم: تاریخ مداخلات واشینگتن نشان می‌دهد که سرنگونی خشونت‌بار دولت‌های مستقل فاجعه‌های بلندمدت به بار آورده است: سرنگونی محمد مصدق در ایران در ۱۹۵۳ به نفع شرکت‌های نفتی غربی که به دیکتاتوری شاه و انقلاب ۱۹۷۹ انجامید؛ کودتای ۱۹۷۳ علیه سالوادور آلنده در شیلی و برقراری دو دهه حکومت وحشت پینوشه؛ جنگ ویتنام بر پایه «نظریه دومینو» با مرگ میلیون‌ها نفر؛ و اشغال فاجعه‌بار عراق در ۲۰۰۳ که به فروپاشی موازنه منطقه و پیدایش داعش ختم شد. این مداخلات نشان داد که کاربرد زور، توهم هژمونی را اثبات نمی‌کند بلکه مرزهای ضعف آن را آشکار می‌سازد.
شکست راهبرد «جنگ جهانی علیه تروریسم»: سازمان‌دهی استراتژی امنیت ملی حول این محور، به چند هزار افراطی خشونت‌طلب اجازه داد خط‌مشی قدرتمندترین کشور جهان را دیکته کنند و کشور را به سمت شکنجه، بازداشت‌های نامحدود، حملات پهپادی با تلفات گسترده غیرنظامی و هدررفت تریلیون‌ها دلار سوق دهند.
برتری دیپلماسی چندجانبه (توافق هسته‌ای ایران در برابر جنگ عراق): توافق برجام نشان داد که رهبری واقعی مستلزم اجماع‌سازی جهانی بدون شلیک حتی یک گلوله است که برنامه‌ای هسته‌ای را تحت شدیدترین بازرسی‌ها مسدود ساخت. خروج احتمالی ترامپ از برجام ضربه‌ای مهلک به اعتبار بین‌المللی آمریکا و چشم‌انداز حل بحران‌های خلع سلاح (نظیر پرونده کره شمالی) ارزیابی شد.
استاندارد دوگانه اخلاقی و چالش‌های زیست‌محیطی: هم‌سویی با استبداد سعودی و پشتیبانی نظامی از جنگ یمن—که فجیع‌ترین بحران انسانی و گرسنگی جهان را آفریده—هرگونه ادعای دفاع از حقوق بشر را باطل می‌کند. در نهایت، تهدید بقای بشر ناشی از بحران اقلیمی و گسترش الیگارشی جهانی (مالکیت ۶ میلیاردر بر ثروتی معادل نیمی از جمعیت جهان) است که پاسخی جهانی مبتنی بر برابری و همکاری مردمی می‌طلبد.

۴. بحران پورتوریکو: پیامدهای استعمار نوین، سرمایه‌داری کرکس و طوفان ماریا (۲۷ اکتبر ۲۰۱۷)

وقوع طوفان ماریا در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷، زیرساخت‌های پورتوریکو را نابود کرد، به مرگ ۲٬۹۷۸ شهروند آمریکایی (بیش از قربانیان ۱۱ سپتامبر) انجامید و بحران عمیق این جزیره ۳.۴ میلیونی را فاش ساخت. ساکنان جزیره به عنوان شهروندان فاقد حق رأی در انتخابات ریاست‌جمهوری و بدون نماینده صاحب‌رأی در سنا و مجلس، از کمترین قدرت سیاسی در واشینگتن برخوردارند.

ریشه این فاجعه در ساختار استعماری و استثماری وال استریت ریشه داشت:

جزیره از سال ۲۰۰۶ بیش از ۲۰ درصد مشاغل خود را از دست داده بود، ۶۰ درصد بزرگسالان بیکار یا ناامید از کار بودند و نرخ فقر کودکان به ۵۷ درصد رسیده بود.
در شرایط ورشکستگی ناشی از بدهی ۷۰ میلیارد دلاری، صندوق‌های سرمایه‌گذاری کرکس (Vulture Capitalists) اوراق قرضه را با بهای ناچیز ۲۹ سنت به ازای هر دلار خریده و سودهای استثماری ۳۴ درصدی مطالبه می‌کردند و دولت محلی را میان پرداخت سود به سرمایه‌داران یا بستن مدارس و قطع غذای کودکان قرار می‌دادند.
سندرز در سفر به سان‌خوان همراه با شهردار کارمن یولین کروز، با بازماندگان، کارگران و تشکل‌ها دیدار کرد و علیه دروغ‌های ترامپ مبنی بر کفایت کمک‌ها موضع گرفت.
در نوامبر ۲۰۱۷، سندرز لایحه جامع بازسازی ۱۴۶ میلیارد دلاری را معرفی کرد که بر لغو بدهی‌های استثماری، بازسازی زیرساخت‌های تخریب‌شده، ارتقای شبکه‌های آموزشی و درمانی و گذار به تأمین ۷۰ درصد برق جزیره از انرژی‌های تجدیدپذیر خورشیدی و بادی استوار بود.

۵. قانون مالیاتی ۲۰۱۷: کالبدشکافی تاراج خزانه‌داری ملی به نفع طبقه میلیاردرها (۱۹ دسامبر ۲۰۱۷)

لایحه مالیاتی جمهوری‌خواهان در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۷ با رأی کاملاً حزبی ۵۱ به ۴۸ به تصویب رسید؛ قانونی که نویسنده آن را «تاراج خزانه‌داری فدرال» (The Looting of the Federal Treasury) توصیف می‌کند. این قانون در تعارضی آشکار با شعارهای پوپولیستی ترامپ مبنی بر عدم انتفاع ثروتمندان تنظیم شد:

توزیع طبقاتی منافع مالیاتی: بر پایه محاسبات مرکز مستقل سیاست مالیاتی (Tax Policy Center)، ۸۳ درصد از کل معافیت‌های مالیاتی این قانون تا پایان دهه به یک درصد بالای جامعه و ۶۰ درصد آن مستقیماً به یک‌دهم درصد بالایی می‌رسد. در مقابل، معافیت‌های ناچیز خانواده‌های طبقه متوسط تا سال ۲۰۲۵ منقضی می‌شود، در حالی که کاهش نرخ مالیات شرکت‌ها دائمی است؛ سازوکاری که موجب افزایش خالص مالیات پرداختی برای ۹۲ میلیون خانوار طبقه متوسط در دوره ده‌ساله خواهد شد.
افشای تز «اقتصاد قطره‌چکانی» (Trickle-Down Economics): این نظریه که کاهش مالیات ثروتمندان خودبه‌خود سرمایه‌گذاری را افزایش داده و کسری را جبران می‌کند، فریبکارانه است. تجربه اجرای آن در دولت ریگان در ۱۹۸۱ به سقوط ۱.۹ درصدی رشد اقتصادی، جهش نرخ بیکاری به ۱۰.۸ درصد و ۱۱ مرحله افزایش بعدی مالیات انجامید.
توطئه نئولیبرالی برای تضعیف چتر حمایتی: این لایحه بدهی ملی را بیش از ۱.۵ تریلیون دلار افزایش داد. محافظه‌کارانی که به هنگام طرح خدمات اجتماعی و آموزش دم از «انضباط مالی» می‌زدند، با ایجاد این کسری عظیم زمینه را برای اجرای گام دوم آماده کردند: درخواست ریاضت اقتصادی، بالا بردن سن بازنشستگی، و کاهش بودجه تأمین اجتماعی، مدیکر، مدیکید و برنامه‌های تغذیه کودکان.
فساد سیستماتیک ناشی از تزریق پول در انتخابات: انگیزه تصویب قانونی که اکثریت قاطع مردم با آن مخالف بودند، بازپرداخت بدهی سیاسی به حامیان مالی کارزارها بود. اعترافات نمایندگان جمهوری‌خواه (نظیر کریس کالینز و لیندسی گراهام) مبنی بر تهدید اهداکنندگان میلیاردر به قطع کمک‌ها در صورت عدم تصویب قانون، همراه با لابی ۴۰۰ میلیون دلاری شبکه برادران کک (که سالانه یک میلیارد دلار معافیت شخصی به دست می‌آوردند)، ماهیت ساختار حاکم را به عنوان الیگارشی نامشروع افشا ساخت.

بخش ششم: کارزار رسانه‌ای مدیکر برای همه، بحران بقای اقلیمی، بن‌بست داکا و رویارویی با لابی اسلحه (ژانویه تا فوریه ۲۰۱۸)

۱. رسانه‌های شرکتی و پخش زنده اختصاصی «مدیکر برای همه» (۲۳ ژانویه ۲۰۱۸)

آگاهی سیاسی در ایالات متحده به دلیل ساختار رسانه‌ای به شدت محدود نگه داشته شده است. رسانه‌های جریان اصلی نهادهایی سودمحور، متعلق به الیگارشی و تحت نفوذ آگهی‌دهندگان بزرگ شرکتی (به‌ویژه غول‌های داروسازی و شرکت‌های بیمه) هستند. این رسانه‌ها اخبار را به حواشی، توییت‌های روزمره ترامپ و مسابقات فردی تقلیل می‌دهند و عامدانه از پرداختن به ریشه‌های نابرابری ثروت، فقدان مرخصی استعلاجی با حقوق، هزینه‌های سرسام‌آور دارو و نظام درمان همگانی اجتناب می‌کنند. در جریان تمام مباحثات مرتبط با سلامت، کنگره و رسانه‌ها هیچ‌گاه نشستی پیرامون طرح «مدیکر برای همه» (Medicare for All) برگزار نکردند.

دفتر سنا در واشینگتن برای شکستن این بایکوت خبری، اقدام به برگزاری نخستین جلسه عمومی مستقل و ۹۰ دقیقه‌ای پیرامون طرح مدیکر برای همه در مرکز بازدیدکنندگان کنگره با حضور ۴۵۰ شرکت‌کننده کرد که از طریق شبکه‌های اجتماعی و با همکاری رسانه‌های مستقل دیجیتال (نظیر The Young Turks، NowThis و ATTN) به صورت زنده برای بیش از یک میلیون بیننده پخش شد:

پانل کالبدشکافی ناکارآمدی نظام موجود: استن بروک (بنیان‌گذار Remote Area Medical) روایت کرد که چگونه در ثروتمندترین کشور جهان، تیم داوطلب او به حدود یک میلیون شهروند در مناطق محروم—که روزها در خودروها و چادرها صف می‌کشند—خدمات رایگان پزشکی و دندان‌پزشکی ارائه می‌دهد. دکتر کلودیا فیگان (مدیر ارشد درمانی سامانه درمانی شهرستان کوک در شیکاگو) با ارائه آمار مرگ سالانه ۳۶٬۰۰۰ آمریکایی صرفاً به دلیل نداشتن بیمه، نمونه‌هایی از فاجعه را برشمرد: آشپز ۵۶ ساله‌ای که به دلیل عدم توانایی خرید داروی فشار خون دچار سکته مغزی شد، فروشنده ۶۴ ساله‌ای که به امید رسیدن به سن مدیکر (۶۵ سالگی) درمان فشار خون را به تعویق انداخت و دچار نارسایی کلیه شد، و کمک‌بهیار ۵۴ ساله‌ای که با وجود ابتلا به سرطان پیشرفته مری، پرتودرمانی خود را طوری تنظیم می‌کرد که شیفت‌های کاری‌اش برای پرداخت قبوض آسیب نبیند. دبورا واکتل (پرستار متخصص) نیز اتلاف وقت کادر درمان در چانه‌زنی با شرکت‌های بیمه برای تأیید نسخه‌ها را افشا کرد.
پانل مزیت‌های اقتصادی برای تولید و کسب‌وکار: ریچارد مستر (مدیرعامل شرکت ۲۰۰ میلیون دلاری MCS Industries) و جن کیمیچ (هم‌بنیان‌گذار کارخانه Alchemist) تبیین کردند که اختصاص نزدیک به ۱۸ درصد از تولید ناخالص داخلی به بهداشت و درمان، قدرت رقابت شرکت‌های آمریکایی در بازارهای بین‌المللی را فلج می‌کند؛ زیرا شرکت‌های خارجی در کشورهایی فعالیت دارند که هزینه درمان کارمندان توسط دولت تأمین می‌شود. دکتر دان برویک (مدیر اسبق برنامه‌های مدیکر و مدیکید در دولت اوباما) نیز برتری شفافیت، ایمنی بیمار و کارآمدی نظام تک‌پرداخت‌کننده (Single-Payer) را اثبات کرد.
پانل مقایسه تطبیقی با نظام‌های بهداشت جهانی: دکتر دانیال رضا از کانادا و دکتر میتالی کاکاد از نروژ تشریح کردند که در کشورهای متبوعشان، دسترسی به پزشک و دارو بدون هزینه‌های گزاف جیبی تضمین شده و درمان همگانی اصلی بنیادین و مورد اجماع تمام احزاب سیاسی است، در حالی که جیل تیپتون (شهروند آمریکایی ساکن سابق فرانسه) به پیچیدگی و بار سنگین اداری سیستم تجاری آمریکا در مقایسه با فرانسه اشاره نمود.

۲. بحران اقلیمی: نبرد علیه سوخت‌های فسیلی در برابر انکار علمی کاخ سفید (۳۱ ژانویه ۲۰۱۸)

بحران اقلیمی بزرگ‌ترین تهدید تمدنی برای بقای بشریت است، با این حال در سخنرانی سالانه دونالد ترامپ در کنگره حتی یک بار واژه «تغییرات اقلیمی» ذکر نشد؛ چرا که ترامپ این پدیده اثبات‌شده را «فریب چین» می‌خواند و در راستای سود کوتاه‌مدت شرکت‌های نفت، گاز و زغال‌سنگ، استاندارد مصرف سوخت خودروها را لغو کرد و از توافق اقلیمی پاریس خارج شد.

سندرز در گردهمایی دانشجویی کارزار «رهایی از سوخت فسیلی» (Fossil Free) در دانشگاه جرج واشینگتن در کنار بیل مک‌کیبن و رورند لنوکس یروود، بر لزوم گذار فوری به اقتصاد متکی بر ۱۰۰ درصد انرژی‌های تجدیدپذیر تأکید کرد:

طبق داده‌های علمی سازمان نوا (NOAA)، سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ گرم‌ترین سال‌های ثبت‌شده تاریخ زمین از سال ۱۸۸۰ بوده‌اند.
عواقب عینی این بحران در فلوریدا با شیوع طغیان جلبک‌های سمی در سواحل، آسیب به توریسم، بستری شدن صدها نفر بر اثر عوارض تنفسی و بالا آمدن آب دریا و طغیان در جزر و مد پدیدار شده است (به‌طوری که بخش اعظم سواحل میامی تا پایان قرن زیر آب خواهد رفت).
در تابستان ۲۰۱۸، کالیفرنیا بدترین آتش‌سوزی تاریخ خود با سوختن بیش از یک میلیون جریب را تجربه کرد و آتش‌سوزی در پارک ملی گلیشر آمریکا، یونان (با مرگ بیش از ۹۰ نفر) و سوئد (با خشکسالی بی‌سابقه در ۷۴ سال اخیر) ابعاد جهانی این تخریب زیست‌محیطی را نشان داد.

۳. بن‌بست پرونده داکا (DACA) و سیاست خارجی نژادپرستانه دولت (۱۵ فوریه ۲۰۱۸)

طرح اقدام معوق برای ورود کودکان (DACA) سرنوشت ۱.۸ میلیون جوان مهاجر را در بر می‌گیرد که در خردسالی به آمریکا آمده‌اند، در مدارس، دانشگاه‌ها (شامل ۲۰٬۰۰۰ معلم) یا ارتش خدمت می‌کنند و آمریکا تنها سرزمینی است که می‌شناسند. لغو این برنامه توسط ترامپ یک بحران عمیق اخلاقی آفرید.

در ۱۵ فوریه ۲۰۱۸، دو متمم قانونی برای حمایت و اعطای مسیر شهروندی به این جوانان در سنا به رأی گذاشته شد:

با وجود حمایت بیش از ۸۰ درصدی افکار عمومی آمریکا از دریمرها (Dreamers) در تمامی نظرسنجی‌ها، این مصوبات با کارشکنی میچ مک‌کانل، وتوی ترامپ و بیانیه‌های تند وزارت امنیت داخلی ناکام ماند؛ چرا که با وجود کسب بیش از ۵۰ رأی، برای شکستن مانع اطاله بررسی به ۶۰ رأی نیاز بود و تنها ۸ سناتور جمهوری‌خواه حاضر به همراهی شدند.
نویسنده با اشاره به تبار خود به عنوان فرزند یک مهاجر لهستانیِ فاقد مدرک و پول، ریاکاری ساختار حاکم را رسوا ساخت؛ اقتصادی که در کشاورزی—از چیدن گوجه‌فرنگی در ایموکالی فلوریدا تا صنعت دامداری ورمونت با ۱٬۰۰۰ کارگر عمدتاً مکزیکی—کاملاً به کارگران بدون مدرک متکی است و این مهاجران سالانه بیش از ۱۱.۵ میلیارد دلار مالیات ایالتی و محلی می‌پردازند، اما در سایه ترس دائمی از اخراج و بازداشت به سر می‌برند.

۴. کشتار مدرسه پارکلند، انفعال ساختاری کنگره و سلطه انجمن ملی سلاح (۱۶ فوریه ۲۰۱۸)

تیراندازی در دبیرستان مرجوری استونمن داگلاس در پارکلند فلوریدا به قتل ۱۷ دانش‌آموز و کارمند و جراحت ۱۴ نفر دیگر انجامید؛ فاجعه‌ای که چهار ماه پس از کشتار جمعی هتل لاس‌وگاس (با ۵۸ کشته و ۵۰۰ زخمی) رخ داد. نویسنده ابعاد روانی ویرانگر این پدیده را بررسی می‌کند: هراس کودکان خردسال در مدارس و عادی‌سازی قتل‌عام در جامعه‌ای که بیش از ۳۰۰ میلیون قبضه اسلحه—از جمله حدود ۵ میلیون سلاح تهاجمی سبک نظامی—در آن دست‌به‌دست می‌شود.

آسیب‌شناسی این بحران بر شکاف مطلق میان خواست ملی و لابی فاسد سلاح استوار است:

بر پایه نظرسنجی مؤسسه کوئینیپیاک در اکتبر ۲۰۱۷، ۹۴ درصد رأی‌دهندگان آمریکایی (شامل ۹۳ درصد خانواده‌های صاحب اسلحه) از الزامی شدن بررسی سوءپیشینه خریداران اسلحه حمایت می‌کنند؛ ۷۹ درصد خواهان دوره انتظار اجباری، ۶۴ درصد موافق ممنوعیت سلاح‌های جنگی تهاجمی، و ۶۴ درصد موافق ممنوعیت خشاب‌های با ظرفیت بیش از ۱۰ گلوله هستند.
علت بی‌عملی کنگره، وابستگی مالی حزب جمهوری‌خواه به انجمن ملی سلاح (NRA) است؛ نهادی که از یک سازمان ورزشی-فرهنگی به یک بازوی سیاسی فوق‌العاده ثروتمند و حامی سرسخت منافع شرکت‌های اسلحه تبدیل شده و نمایندگان جمهوری‌خواه شجاعت مقابله با آن را برای حفظ کودکان ندارند. جنبش شجاعانه دانش‌آموزان بازمانده پارکلند نشان داد که مهار این خشونت تنها با ایستادگی مدنی و شکستن سلطه مالی NRA در انتخابات ممکن خواهد بود.

بخش هفتم: استراتژی ۵۰ ایالتی، نبرد دو هفته‌ای در سنا (بودجه، نابرابری، یمن) و بزرگداشت میراث مارتین لوتر کینگ (فوریه تا آوریل ۲۰۱۸)

۱. سیاست‌ورزی چهره‌به‌چهره و نقد اسطوره «ایالت‌های قرمز و آبی» (۲۳ فوریه و ۱۱ مارس ۲۰۱۸)

تقسیم‌بندی جغرافیای سیاسی آمریکا به «ایالت‌های قرمز» (محافظه‌کار) و «ایالت‌های آبی» (لیبرال)، از منظر نویسنده یک اسطوره گمراه‌کننده و یک «پیش‌گویی خودمحقق‌کننده» است. حزب دموکرات با پذیرش این فرض غلط که در ایالت‌های محافظه‌کار شانسی برای پیروزی ندارد، منابع مالی و تشکیلاتی خود را از نیمی از ایالت‌ها دریغ کرده و در نتیجه، عرصه را به جناح راست جمهوری‌خواه واگذار کرده است؛ امری که حتی در فقیرترین ایالت‌های کشور—جایی که خانواده‌های کارگری بیشترین آسیب را از سیاست‌های اقتصادی محافظه‌کاران متحمل می‌شوند—به سلطه بی‌رقیب جمهوری‌خواهان انجامیده است.

سندرز در نقد این رویکرد انفعالی، بر ضرورت احیای «استراتژی پنجاه ایالتی» تاکید می‌کند:

حضور میدانی در ایلینوی، آیووا، ویسکانسین و میشیگان: در نشست‌های شیکاگو، دموین، سدار رپیدز، گرین‌بی، راسین و لنسینگ، انرژی مردمی برای تغییر ساختاری آشکار شد. در راسین ویسکانسین، گردهمایی بیش از ۲٬۰۰۰ نفره با رندی برایس (کارگر آهن‌کار و فعال اتحادیه) در رویارویی با پل رایان، رئیس وقت مجلس نمایندگان، نشان داد که چگونه یک کاندیدای برآمده از طبقه کارگر با تکیه بر مطالبات معیشتی (افزایش حداقل دستمزد به ۱۵ دلار، تحصیل رایگان و زیرساخت‌ها) توانست فضایی ایجاد کند که پل رایان با وجود حمایت مالی ۵۰۰ هزار دلاری برادران کک و دسترسی به ۱۰ میلیون دلار کمک مالی وال استریت، ترجیح داد از نامزدی مجدد انصراف دهد.
دیدار با مردم شهر فلینت در میشیگان: حضور در کلیسای ترینیتی میشیگان و گفتگو با قربانیان مسمومیت آب آشامیدنی ناشی از سرب، نمونه‌ای بارز از استیصال طبقاتی را نمایان ساخت؛ شهری عمدتاً سیاه‌پوستان و فقیر که ساکنان آن هم‌زمان با پرداخت بالاترین بهای آب در آمریکا، شاهد آسیب‌های جبران‌ناپذیر مغزی و شناختی بر کودکان خود بودند، در حالی که کنگره در واشینگتن تمام وقت خود را به معافیت مالیاتی میلیاردرها اختصاص داده بود.
آزمون شهرستان لاباک در تگزاس: در سفری به همراه جیم های‌تاور و نینا ترنر به سن‌آنتونیو و لاباک (یکی از محافظه‌کارترین مناطق تگزاس که ترامپ در آن ۶۶ درصد رأی آورده بود)، تالار گردهمایی مملو از جمعیت شد. این در حالی بود که لاباک دارای ۳۵ درصد جمعیت لاتین‌تبار، ۹ درصد آفریقایی‌تبار و ۳۷٬۰۰۰ دانشجو با دستمزدهای بسیار پایین است. غیبت دموکرات‌ها و نبود سازمان‌دهی محلی، علت اصلی واگذاری این مناطق به جمهوری‌خواهان ارزیابی شد، نه گرایش واقعی مردم به سیاست‌های ضدکارگری.
درس سیاسی بیسبال: سندرز با اشاره به بازدید از اردوی تمرینی تیم بیسبال داجرز در فینیکس و مرور خاطره انتقال این تیم از بروکلین به لس‌آنجلس در دوران نوجوانی، این رخداد را نخستین درس سیاسی زندگی خود درباره اولویت «سود مالی سرمایه‌داران» بر «هویت جمعی و منافع جامعه» توصیف می‌کند.

۲. فشردگی نبرد قانون‌گذاری و ارتباطی در بازه زمانی دو هفته‌ای (۲۳ مارس ۲۰۱۸)

در اواخر مارس ۲۰۱۸، تلاقی سه رویداد هم‌زمان در سنا، نمونه‌ای از کنشگری فشرده در هر دو حوزه ساختاری و عمومی را به نمایش گذاشت:

تصویب لایحه جامع بودجه ۱.۴ تریلیون دلاری (Omnibus Appropriations): سندرز به همراه سناتور الیزابت وارن و چاک شومر توانستند با تحمیل اولویت‌های مترقی به لایحه، بودجه برنامه مراقبت از کودک (CCDBG) را نزدیک به دو برابر کنند، ۳۵۰ میلیون دلار برای بخشودگی وام‌های دانشجویی شاغلان خدمات عمومی (معلمان، پرستاران و آتش‌نشانان) تخصیص دهند، و پس از یک دهه کاهش بودجه، ۴۸۰ میلیون دلار به اداره تأمین اجتماعی بیفزایند. با وجود این دستاوردها، سندرز به لایحه نهایی رأی منفی داد؛ دو دلیل اصلی این مخالفت عبارت بودند از: نادیده گرفتن کامل امنیت قانونی ۱.۸ میلیون جوان مهاجر طرح داکا (DACA)، و افزایش بی‌رویه ۱۶۵ میلیارد دلاری در بودجه نظامی طی دو سال (برای پنتاگونی که حتی حاضر به انجام حسابرسی قانونی مصوب نشده است).
پخش زنده سراسری نشست نابرابری ثروت: برگزاری دومین نشست دیجیتال ۹۰ دقیقه‌ای در مرکز بازدیدکنندگان کنگره با حضور چهره‌هایی چون الیزابت وارن، مایکل مور، دریک همیلتون و کاترین کلمن فلاورز. این برنامه توانست ۱.۸ میلیون بیننده زنده و ۱.۲ میلیون بیننده در روزهای بعد جذب کند (با آماری بالاتر از بینندگان برنامه‌های عادی شبکه CNN) و شبکه‌های بزرگی چون MSNBC و فاکس‌نیوز را مجبور به بازنشر بخشی از این مباحثات ساختاری پیرامون فقر مطلق و نفوذ شبکه میلیاردرها کرد.
طرح قطعنامه تاریخی توقف مداخله در جنگ یمن: سندرز به همراه سناتور جمهوری‌خواه مایک لی و سناتور دموکرات کریس مورفی، قطعنامه‌ای را ذیل قانون اختیارات جنگی سال ۱۹۷۳ (War Powers Act) به صحن سنا آورد تا مشارکت نظامی ارتش آمریکا در جنگ ائتلاف سعودی علیه یمن پایان یابد. این مداخله به کشته شدن ۱۰٬۰۰۰ غیرنظامی، آوارگی بیش از ۳ میلیون نفر، گرسنگی مفرط و بدترین شیوع بیماری وبا در تاریخ معاصر انجامیده بود. فارغ از ابعاد فاجعه انسانی، سندرز استدلال کرد که طبق اصل اول، بخش هشتم قانون اساسی آمریکا، حق اعلان جنگ انحصاراً در اختیار کنگره است و تسلیم این اختیار به کاخ سفید در دهه‌های گذشته زمینه‌ساز فجایع دروغ‌محور نظیر جنگ‌های ویتنام و عراق بوده است. با وجود مخالفت شدید ژنرال جیمز متیس و میچ مک‌کانل، قطعنامه موفق به جلب ۴۴ رأی موافق شد و کمیته روابط خارجی را ناچار به برگزاری نخستین جلسات استماع پیرامون این جنگ کرد.

۳. پنجاهمین سالگرد ترور مارتین لوتر کینگ و پیوند ناگسستنی عدالت نژادی و اقتصادی (۳ آوریل ۲۰۱۸)

حضور در ممفیس تنسی به مناسبت پنجاهمین سالگرد شهادت دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور به دعوت اتحادیه کارکنان دولتی (AFSCME)، مجالی برای بازخوانی انتقادی میراث واقعی کینگ فراهم ساخت. رسانه‌ها و نخبگان سیاسی تمایل دارند کینگ را صرفاً به عنوان یک «رهبر حقوق مدنی» محدود به نفی تبعیض نژادی بازنمایی کنند؛ اما او یک انقلابی مسالمت‌جو بود که علیه «شرارت‌های سه‌گانه: فقر، نژادپرستی و نظامی‌گری» قیام کرد.

کینگ در سال ۱۹۶۷ با شجاعتی بی‌نظیر علیه جنگ ویتنام سخن گفت و اعلام کرد که منابع مالی کشور نباید صرف کشتار در خارج شود در حالی که میلیون‌ها انسان در داخل در فقر مطلق زندگی می‌کنند؛ موضعی که خشم دولت لیندون جانسون، مطبوعات جریان اصلی و حتی متحدان لیبرال را برانگیخت و به افت محبوبیت عمومی او انجامید. کینگ همواره تاکید داشت که عدالت نژادی بدون عدالت اقتصادی بی‌معناست («چه سودی دارد اگر انسانی حق نشستن در رستوران یکپارچه را داشته باشد اما پولی برای خرید یک ساندویچ و قهوه نداشته باشد؟»). آخرین پروژه زندگی او، «کارزار فقرا» (Poor People’s Campaign) برای اتحاد کارگران سیاه‌پوست، سفیدپوست، لاتین‌تبار و بومیان بود.

پس از ممفیس، سفر به جکسون، پایتخت می‌سی‌سی‌پی (ایالتی با ۸۱ درصد جمعیت سیاه‌پوست در مرکز) و دیدار با شهردار مترقی آن، چوکوه آنتار لومومبا صورت گرفت. سندرز چالش‌های ساختاری این شهر—زیرساخت‌های ویران آب و معابر، عدم گسترش مدیکید توسط ایالت، و لزوم حمایت از کالج‌ها و دانشگاه‌های تاریخی سیاه‌پوستان (HBCU)—را مورد بررسی قرار داد و ابراز اطمینان کرد که در صورت حضور فعال دموکرات‌ها و سرمایه‌گذاری در میان رأی‌دهندگان حاشیه‌ای، ایالت‌های جنوب عمیق نظیر می‌سی‌سی‌پی قابلیت تبدیل شدن به پایگاه‌های اصلی جنبش عدالت‌خواهانه را خواهند داشت.

بخش هشتم: تشکل‌یابی کاندیداهای مردمی، شکستن تابوهای سیاست خارجی، تبیین «اقتصاد اخلاقی» و کالبدشکافی بحران عدالت کیفری (آوریل تا مه ۲۰۱۸)

۱. نهادینه‌سازی انقلاب سیاسی: آموزش میدانی کاندیداهای طبقه کارگر (۱۳ آوریل ۲۰۱۸)

تحول سیاسی پایدار مستلزم شکستن انحصار طبقاتی بر کرسی‌های قدرت است. در ۱۳ آوریل ۲۰۱۸، کارگاه آموزشی فشرده‌ای با حضور ۴۵۰ کاندیدا از ۴۸ ایالت در واشینگتن دی‌سی با هدایت دو تشکل مردمی «کمیته کارزار تغییرات پیشرو» (PCCC) و «انقلاب ما» (Our Revolution) برگزار شد. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و خاستگاه این نامزدها، گسست عینی از الگوی سنتی سیاست‌ورزی را نشان می‌داد:

نفوذ در پایگاه‌های محافظه‌کار: ۶۴ درصد از این افراد در حوزه‌های انتخابیه‌ای نامزد شده بودند که در سال ۲۰۱۶ به دونالد ترامپ رأی داده بودند؛ این امر نشان‌دهنده شکستن مرزبندی‌های انفعالی حزبی بود.
دموکراتیزه کردن ورود به قدرت: ۸۲ درصد از شرکت‌کنندگان برای نخستین بار در حیات خود کاندیدای یک پست سیاسی (از شوراهای مدارس و شهرها تا مجالس ایالتی و کنگره) می‌شدند و اکثریت آنان را زنان، جوانان و رنگین‌پوستان تشکیل می‌دادند.
اصول سازمان‌دهی مستقل: سندرز در نقد صنعت مشاوره سیاسی مستقر، داوطلبان را به پرهیز از تکیه بر نظرسنج‌ها و مشاوران پرهزینه حزبی—که غالباً نسخه‌های فرسوده ارائه می‌دهند—فراخواند. او برتری بی‌بدیل گفتگوهای رو در رو، کوبیدن بر در خانه‌ها و سازمان‌دهی چهره‌به‌چهره را به عنوان تنها راه برانگیختن مشارکت توده‌ای در برابر نرخ پایین مشارکت (مانند سقوط به ۳۷ درصد در انتخابات ۲۰۱۴) اثبات کرد.

۲. شکستن اجماع دوحزبی در سیاست خارجی: خاورمیانه، حقوق بشر و نطق کنفرانس «جی استریت» (۱۶ آوریل ۲۰۱۸)

نویسنده با اشاره به همسویی عمیق دو حزب حاکم در حوزه نظامی‌گری، سیاست خارجی آمریکا را یک «سیاست خارجی تک‌حزبی» (One-Party Foreign Policy) ارزیابی می‌کند. در شرایطی که حزب دموکرات در مسائل داخلی با ترامپ مخالفت می‌ورزید، با اکثریت قاطع به لایحه افزایش ۱۶۵ میلیارد دلاری بودجه نظامی طی دو سال رأی مثبت داد؛ آن هم برای پنتاگونی که تنها نهاد فدرال فاقد حسابرسی مالی قانونی است و سالانه ده‌ها میلیارد دلار حیف‌ومیل بودجه دارد.

سندرز در سخنرانی در کنفرانس سالانه سازمان یهودی لیبرال «جی استریت» (J Street)—در برابر نفوذ بنیادگرایانه ایپک (AIPAC)—اصول بازنگری در راهبردهای منطقه‌ای را تشریح کرد:

افشای پیامدهای «جنگ علیه تروریسم»: این راهبرد پس از هفده سال در افغانستان به تسلط یا حضور فعال طالبان بر نیمی از خاک این کشور انجامید و اشغال عراق نه تنها به نابودی موازنه منطقه‌ای و پیدایش داعش ختم شد، بلکه نفوذ گسترده شبه‌نظامیان وابسته به ایران در این کشور را تسهیل کرد.
نقد استاندارد دوگانه در اتحاد با خودکامگان: وابستگی راهبردی واشینگتن به حکومت آل‌سعود در ریاض به چالش کشیده شد؛ رژیمی خودکامه و مروج وهابیت که با خرید صدها میلیارد دلار سلاح، فاجعه گرسنگی و وبا را در یمن تحمیل کرده است. سندرز پارادوکس رفتار ولیعهد سعودی را رسوا ساخت: خرید قایق تفریحی ۵۰۰ میلیون دلاری و عمارت ۳۰۰ میلیون دلاری، در حالی که کمک ۵۰ میلیون دلاری عربستان به آژانس آنروا (UNRWA) برای آوارگان فلسطینی تنها معادل ۱۰ درصد قیمت یک قایق تفریحی است.
دفاع متوازن از حقوق انسانی در منازعه فلسطین و اسرائیل: نویسنده با اتکا به هویت یهودی خود و پیشینه اقامت در اسرائیل، تصریح کرد که مخالفت صریح با سیاست‌های راست‌گرایانه و تهاجمی بنیامین نتانیاهو به معنای «ضدیت با اسرائیل» نیست. او ضمن محکومیت اقدامات تروریستی حماس، شلیک نظامیان اسرائیلی به تظاهرکنندگان غیرمسلح در مرز غزه و محاصره غیرانسانی دو میلیون فلسطینی در محیطی با آب آشامیدنی آلوده و نرخ بیکاری ۶۰ درصدی جوانان را غیرقابل دفاع دانست و خواستار مداخله عادلانه کنگره شد.

۳. تبیین «اقتصاد اخلاقی» و پیوند ناگسستنی عدالت نژادی و اقتصادی (۱۹ آوریل ۲۰۱۸)

در چارچوب گفتگویی راهبردی در دانشگاه دوک (Duke University) با کشیش ویلیام باربر دوم (بنیان‌گذار جنبش Moral Mondays و احیاگر کارزار فقرا)، مرز میان اخلاق دینی و مسئولیت سیاسی برداشته شد:

پیوند دین با عدالت اجتماعی: این دیدگاه مورد نقد قرار گرفت که مذهب امری مجزا از سیاست است؛ به تعبیر کشیش باربر، هرگونه جدایی میان عیسی مسیح و عدالت نوعی «ارتداد» است و روحانیونی که هر یکشنبه خطبه می‌خوانند اما در برابر استثمار و فلاکت جامعه سکوت می‌کنند، مورد سرزنش قرار گرفتند. نمونه عینی این بحران اخلاقی در بازدید از پناهگاه کلیسایی پاستور خوزه چیکاس مشاهده شد؛ کشیشی با ۳۳ سال سابقه زندگی و پرداخت مالیات که در سایه احکام مهاجرتی ترامپ با تهدید جدایی از خانواده و اخراج مواجه شده بود.
رد دوگانگی تصنعی میان عدالت نژادی و طبقاتی: سندرز در همایش پنجاهمین سالگرد شهادت دکتر کینگ در «شبکه اقدام ملی» (National Action Network) به رهبری ال شارپتون در نیویورک، آموزه مارتین لوتر کینگ را بازخوانی کرد: عدالت نژادی و عدالت اقتصادی دوقلوهای جدایی‌ناپذیرند.
واقعیت‌های ساختاری تبعیض نژادی-اقتصادی در آمریکا:
- نرخ فقر سیاه‌پوستان ۲۱ درصد است (۲.۵ برابر سفیدپوستان).
- ۳۴ درصد از کودکان سیاه‌پوست در فقر مطلق زندگی می‌کنند (نزدیک به ۳ برابر نرخ کودکان سفیدپوست).
- نرخ مرگ‌ومیر نوزادان سیاه‌پوست بیش از دو برابر سفیدپوستان است.
- نرخ بیکاری واقعی فارغ‌التحصیلان دبیرستانی سیاه‌پوست به ۴۲ درصد می‌رسد.
- شکاف ثروت خانوادگی فاجعه‌بار است: میانه ثروت یک خانواده سفیدپوست ۱۷۱٬۰۰۰ دلار و میانه ثروت یک خانواده سیاه‌پوست تنها ۱۷٬۰۰۰ دلار است (شکاف ده به یک).
- بیش از ۵۳ درصد از کارگران سیاه‌پوست دستمزدی کمتر از ۱۵ دلار در ساعت دریافت می‌کنند.

۴. کالبدشکافی نظام عدالت کیفری، حبس‌های جمعی و تجربه پنسیلوانیا (۴ مه ۲۰۱۸)

در جریان همایش بررسی عدالت کیفری در فیلادلفیا با حضور لری کراسنر (دادستان مترقی منطقه)، پرمال داریا (از سازمان حقوق مدنی) و پروفسور کینگا-یاماتا تیلور از دانشگاه پرینستون، سازوکارهای طبقاتی سیستم قضایی تشریح شد:

ابعاد حبس جمعی: ایالات متحده با بیش از ۲.۲ میلیون زندانی، بیشترین جمعیت زندانی در سراسر جهان را دارد و سالانه ۸۰ میلیارد دلار از بودجه عمومی را به مجازات و نگهداری فرودستان اختصاص می‌دهد. رنگین‌پوستان بیش از پنج برابر سفیدپوستان زندانی می‌شوند و احتمال کشته شدن مردان جوان سیاه‌پوست توسط پلیس نه برابر سایر شهروندان است.
وثیقه نقدی و احیای نوین «زندان بدهکاران»: در اواسط سال ۲۰۱۶، از ۷۴۰٬۷۰۰ زندانی در بازداشتگاه‌های محلی و شهری، بیش از ۶۵ درصد محکوم نشده بودند و صرفاً به علت عدم توانایی پرداخت وثیقه‌های ۵۰۰ یا ۱۰۰۰ دلاری در حبس به سر می‌بردند. همچنین ده‌ها هزار نفر به دلیل عجز از پرداخت جرایم رانندگی یا بدهی‌های شهری بازداشت می‌شوند؛ امری که به از دست رفتن شغل، بی‌خانمانی و فروپاشی خانواده‌ها می‌انجامد و برابری حقوقی را به طنزی تلخ تبدیل کرده است.
شکست پنجاه ساله «جنگ علیه مواد مخدر»: طبقه‌بندی ماری‌جوانا در جدول ۱ قانون مواد تحت کنترل در کنار هروئین، فاجعه‌ای عمیق آفریده است. در سال ۲۰۱۶ نزدیک به ۵۸۷٬۰۰۰ بازداشت بابت ماری‌جوانا (یک بازداشت در هر دقیقه) ثبت شد و بین ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰ حدود ۸.۲ میلیون بازداشت صورت گرفت که ۸۸ درصد آن صرفاً بابت مصرف شخصی بود. با وجود نرخ مصرف یکسان، احتمال دستگیری سیاه‌پوستان نزدیک به چهار برابر سفیدپوستان است؛ پرونده‌هایی که آینده شغلی و آموزشی نسل جوان را تباه می‌سازد.
اقتصاد جرم و مقایسه هزینه زندان با آموزش: ۸۵ درصد از مجرمان نوجوان در خواندن و نوشتن دچار ضعف‌های شدید هستند. لری کراسنر به دادستان‌های خود دستور داد تا هزینه نگهداری هر زندانی را محاسبه کنند: نگهداری هر فرد در فیلادلفیا سالانه بین ۴۲٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ دلار هزینه دارد، در حالی که میانه درآمد سالانه یک خانواده در این شهر تنها ۴۱٬۰۰۰ دلار است؛ رقمی بسیار بیشتر از دستمزد آغازین معلمان، آتش‌نشانان و مددکاران اجتماعی.
تبدیل زندان به تیمارستان عمومی: بیش از یک‌سوم کل زندانیان (و ۶۶ درصد از زنان زندانی) دارای بیماری‌ها و اختلالات روانی تشخیص‌داده‌شده هستند و زندان‌ها عملاً بار فروپاشی نظام درمانی و بهداشت روان جامعه را به دوش می‌کشند.
سلب حق رأی (Disenfranchisement): بیش از ۶ میلیون شهروند به دلیل داشتن سوءپیشینه کیفری از حق رأی محروم شده‌اند؛ این محرومیت شامل بیش از ۲۰ درصد از کل جمعیت بزرگسال سیاه‌پوست در ایالت‌هایی نظیر فلوریدا، کنتاکی، تنسی و ویرجینیا است.
کنشگری میدانی و تحریف رسانه‌ای: در جریان گردهمایی انتخاباتی فیلادلفیا با ۲٬۵۰۰ شرکت‌کننده برای حمایت از جان فترمن (شهردار برادوک و نامزد معاونت فرمانداری)، ورود یک اخلالگر به سن به موضوع اصلی رسانه‌ها تبدیل شد؛ رسانه‌های شرکتی به جای بازتاب مطالبات جمعیتی بزرگ و مواضع دو چهره سیاسی پیرامون دستمزد و عدالت کیفری، تمرکز خود را صرفاً به جنجال یک فرد با بلندگوی دستی تقلیل دادند.

بخش نهم: آموزش فنی، نبرد کهنه‌سربازان، کالبدشکافی استثمار در دیزنی و نبرد با سرمایه‌داری پیمانکاری (مه و ژوئن ۲۰۱۸)

۱. آموزش عالی، ارتقای جایگاه مهارت‌های فنی و صیانت از خدمات درمانی کهنه‌سربازان (۱۸ مه ۲۰۱۸)

سفرهای استانی به ورمونت فرصتی برای بررسی عینی معضلاتی فراهم ساخت که خانواده‌های کارگری در مقیاس ملی با آن دست‌به‌گریبان هستند. در نشستی با دانش‌آموزان دبیرستانی در مرکز آموزش حرفه‌ای اسکس، یک تناقض آماری برجسته شد: ایالت ورمونت هرچند دارای نرخ فارغ‌التحصیلی دبیرستانی بالاتر از میانگین کشوری است، اما از نظر درصد ورود دانش‌آموزان به دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی جایگاهی پایین‌تر از میانگین ملی دارد.

ریشه‌یابی این معضل به دو عامل ساختاری و روانی بازمی‌گردد:

موانع اقتصادی و افت استانداردهای زیستی: هزینه‌های فزاینده شهریه موجب شده است تا نسل جوان، برخلاف گذشته که آمریکا در رتبه نخست نیروی کار دارای مدرک دانشگاهی قرار داشت، این کشور را به رتبه دهم جهان تنزل دهد. بسیاری از فرزندان خانواده‌های کم‌درآمد به دلیل هراس از انباشت بدهی‌های سنگین وام دانشجویی یا فقدان راهنمایی مناسب، از ورود به آموزش عالی بازمی‌مانند؛ وضعیتی که با کمبود وقت مشاوران تحصیلی—که ناچارند بخش اعظم زمان خود را به بحران‌های رفتاری و خانوادگی ناشی از فشارهای معیشتی اختصاص دهند—تشدید شده است.
کلیشه‌زدایی از آموزش‌های مهارتی (Apprenticeship): جامعه به شکلی غیرمنصفانه دانش‌آموزانی را که تمایل به مشاغل یدی دارند، تحقیر کرده و شهروند درجه‌دو می‌شمارد. در واکنش به این نگاه، الگوی کارآموزی آلمان—که طی سفری از سوی سفیر این کشور در ورمونت تشریح شد—به عنوان راهکاری بنیادین مورد ارزیابی قرار گرفت. در شرایطی که کشور نیازمند نجاران، لوله‌کش‌ها، جوشکاران، مکانیک‌ها و ماشین‌کاران ماهر است، توسعه این آموزش‌ها منافع متقابل اقتصاد و نیروی کار را تأمین می‌کند.

در همان روز، گردهمایی استانی کهنه‌سربازان در دانشگاه نورویچ، صحنه دفاع از یکی از نهادهای عمومی کشور بود:

جایگاه ساختاری اداره امور کهنه‌سربازان (VA): این نهاد با ۱۳۷ مرکز درمانی و بودجه سالانه ۲۰۰ میلیارد دلار، بزرگ‌ترین سامانه بهداشت و درمان دولتی و یکپارچه در ایالات متحده است. برخلاف بخش خصوصی، مأموریت این سازمان نه کسب سود تجاری، بلکه خدمت به درمان‌جویان است و در نوآوری‌هایی نظیر ایمنی بیمار، پزشکی از راه دور و درمان‌های کل‌نگر (Holistic Care) پیشگام بوده است.
توطئه خصوصی‌سازی به رهبری جمهوری‌خواهان: انتقادات گسترده رسانه‌ای و جناحی به VA ریشه در مخالفت ایدئولوژیک با «پزشکی اجتماعی‌شده» (Socialized Medicine) دارد. جناح راست در پی تضعیف خدمات این نهاد، تبدیل بودجه آن به بن‌های درمانی (Vouchers) و واگذاری بازار آن به شرکت‌های بیمه خصوصی است؛ روندی که با مقاومت دکتر دیوید شولکین (وزیر وقت VA) و در نتیجه برکناری او توسط ترامپ همراه شد. نویسنده ضمن تفکیک میان مسئولیت سیاستمدارانی که جامعه را به جنگ‌های بی‌حاصل می‌کشانند و شأن رزمندگانی که جان خود را فدا کرده‌اند، صیانت از درمان عمومی کهنه‌سربازان را وظیفه‌ای ملی دانست.
همبستگی با جنبش معلمان: اعتصابات شجاعانه معلمان در ایالت‌هایی نظیر ویرجینیای غربی، کنتاکی، اوکلاهما، آریزونا و کلرادو، الگویی از ایستادگی مدنی معرفی شد. در جامعه‌ای که حاکمیت صدها میلیارد دلار معافیت مالیاتی به طبقه میلیاردرها اعطا می‌کند و بودجه پنتاگون را ۱۶۵ میلیارد دلار افزایش می‌دهد، فعالیت معلمان در مدارسی فرسوده با امکانات ناکافی و دستمزدهای زیر خط فقر، نشان‌دهنده سقوط اولویت‌های اخلاقی نظام حکمرانی است.

۲. نقد ساختاری رسانه‌های جریان اصلی و ابطال نظریه مرکزگرایی سیاسی (۲۰ مه ۲۰۱۸)

حضور در برنامه‌های گفتگومحور شبکه ملی، نظیر Meet the Press با اجرای چاک تاد و State of the Union با اجرای جیک تپر، زمینه‌ای برای تحلیل الگوهای ارتباطی رسانه‌های جریان اصلی فراهم ساخت:

محدودیت‌های گفتمانی رسانه شرکتی: این برنامه‌ها امکان چند دقیقه گفتگوی متمرکز را فراهم می‌کنند، اما معمولاً از پرداختن به ریشه‌های نابرابری ثروت و فقر ساختاری طفره رفته و بحث‌ها را به حواشی روزمره، توییت‌های جنجالی یا پرسش‌های دام‌گستر (Gotcha Questions) تقلیل می‌دهند.
ابطال نظریه اعتدال‌گرایی (Centrism): در برابر این پرسش مداوم مفسران که آیا ترقی‌خواهان قادر به پیروزی در انتخابات هستند یا حزب ناچار است به کاندیداهای میانه‌رو اتکا کند، استدلال شد که سیاست‌های مترقی—از جمله درمان همگانی، دستمزد ۱۵ دلاری و دانشگاه‌های رایگان—امروزه به خواست قاطع بدنه جامعه تبدیل شده‌اند. تجربه نشان داده است که پیروزی دموکرات‌ها پیوندی ناگسستنی با افزایش مشارکت عمومی دارد (در برابر سال ۲۰۱۴ با کمترین مشارکت ۷۰ سال اخیر و پیروزی قاطع راست‌گرایان). کاندیداهای میانه‌رو هرگز شور و هیجانی برنمی‌انگیزند؛ تنها راه کشاندن طبقات کارگر، فقرا و جوانان به پای صندوق‌های رأی، ارائه چشم‌اندازی رادیکال و امیدبخش است که منافع آنان را هدف قرار دهد.
پاسخ به کشتار مدرسه تگزاس: در واکنش به تیراندازی در دبیرستان سانتافه تگزاس با ۱۰ کشته، بر بی‌عملی شرم‌آور کنگره در برابر اجماع ملی برای نظارت بر اسلحه تأکید شد؛ انفعالی که حاصل تسلیم کامل حزب جمهوری‌خواه در برابر منابع مالی و نفوذ سازمانی انجمن ملی سلاح (NRA) است.

۳. تبیین الگوی سیاست‌ورزی مستقل در ورمونت و اعلام نامزدی مجدد برای سنا (۲۸ مه ۲۰۱۸)

در ۲۸ مه ۲۰۱۸، تصمیم به حضور در رقابت‌های دوره سوم سنا به عنوان طولانی‌ترین نماینده مستقل تاریخ کنگره اعلام شد. بازنشستگی در شرایطی که بحران‌های معیشتی و خطر الیگارشی آینده نسل جدید را تهدید می‌کرد، یک انصراف غیرمسئولانه ارزیابی گردید.

سازوکار حقوقی و تشکیلاتی این حضور در ورمونت دارای ویژگی‌های منحصر‌به‌فردی است:

ائتلاف استراتژیک با دموکرات‌های ایالتی: برای جلوگیری از شکاف آرا و هموار شدن مسیر پیروزی یک کاندیدای جمهوری‌خواه متکی بر بودجه سوپرپک‌های وال استریت، توافقی سنتی حاکم است؛ سندرز در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات ثبت‌نام کرده، پیروز می‌شود، سپس با توافق رهبری حزب از پذیرش نامزدی رسمی دموکرات‌ها انصراف می‌دهد تا در برگه رأی انتخابات سراسری به عنوان نامزد «مستقل» ظاهر شود.
همسویی با حزب ترقی‌خواه ورمونت (VPP): قوی‌ترین حزب سوم جناح چپ در کشور که حاصل جنبش کارگری و مردمی دوران شهرداری برلینگتون است، همواره به عنوان متحدی راهبردی عمل کرده و الگویی از مشارکت دموکراتیک خارج از دوقطبی سنتی را به نمایش گذاشته است.
تعیین مرز با جنجال‌های انتخاباتی ۲۰۲۰: در برابر عطش رسانه‌ها برای پیش‌بینی رقابت‌های ریاست‌جمهوری دو سال آینده، اعلام شد که تمرکز انحصاری جنبش بر ساماندهی داوطلبان میدانی، کوبیدن بر در خانه‌ها و پیروزی در نبرد سرنوشت‌ساز میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸ معطوف است.

۴. کالبدشکافی استثمار در دیزنی‌لند، برده‌داری نوین پیمانکاری در بنادر و جنبش علیه توسعه زندان‌ها (۲ ژوئن ۲۰۱۸)

سفر به کالیفرنیای جنوبی، ابعاد متفاوتی از تضاد طبقاتی و سازوکارهای پنهان استثمار در اقتصاد نئولیبرال را آشکار ساخت.

الف) افشای واقعیت‌های اقتصادی شرکت دیزنی در آناهیم: تجمع ۱٬۵۰۰ کارگر دیزنی‌لند در یک کلیسا با همکاری اتحادیه‌ها (از جمله Unite HERE Local 11)، تضاد میان تصویر رویایی این برند و شرایط واقعی کارکنانش را نمایان کرد:

شرکت والت دیزنی با ۱۵۰ میلیارد دلار ارزش بازار، در سال ۲۰۱۷ بیش از ۹ میلیارد دلار سود خالص کسب کرد، ۱.۵ میلیارد دلار معافیت مالیاتی فدرال گرفت و از صدها میلیون دلار تخفیف مالیاتی محلی شهر آناهیم بهره‌مند شد. در همان مقطع، هیئت‌مدیره بسته دستمزدی ۴ ساله مدیرعامل (باب آیگر) را به رقم ۴۲۳ میلیون دلار افزایش داد.
یافته‌های گزارش دانشگاهی کالج اکسیدنتال (Occidental College): دستمزد واقعی ساعتی کارگران این مجموعه با تعدیل تورم از ۱۵.۸۰ دلار در سال ۲۰۰۰ به ۱۳.۳۶ دلار در سال ۲۰۱۷ سقوط کرد (افت ۱۵ درصدی قدرت خرید). بیش از ۸۰ درصد کارکنان دستمزدی کمتر از ۱۵ دلار دریافت می‌کردند؛ نزدیک به سه‌چهارم قادر به تأمین هزینه‌های ضروری زندگی ماهانه نبودند؛ بیش از نیمی در هراس مداوم از حکم تخلیه مسکن به سر می‌بردند؛ ۶۸ درصد با ناامنی غذایی مواجه بودند و بیش از ۱۰ درصد از آنان در دو سال گذشته تجربه بی‌خانمانی و خوابیدن در خودرو یا پناهگاه را داشتند.
شهادت تکان‌دهنده نیروی کار: گلین‌دانا شولین، کارگر ۵۸ ساله بخش پذیرایی با ۳۰ سال سابقه، شهادت داد که در ده سال گذشته دستمزدش تنها ۲ دلار افزایش یافته و روزها را با یک وعده غذا سر می‌کند؛ در حالی که غذاهای مجلل تالارهای هتل در پایان شب به سطل‌های بازیافت ریخته می‌شود و کارگران در صورت چشیدن خرده‌ای از آن، به جرم تخلف سازمانی فوراً اخراج می‌شوند.

ب) استثمار رانندگان بنادر و پدیده سرقت سازمان‌یافته دستمزد: در بندر لس‌آنجلس، رانندگان کامیون عمدتاً لاتین‌تبار با حمایت اتحادیه تیمسترز، سازوکار طبقاتی «طبقه‌بندی متقلبانه به عنوان پیمانکار مستقل» (Misclassification as Independent Contractors) را تشریح کردند:

شرکت‌ها برای فرار از تعهدات قانونی، رانندگان را مجبور می‌کنند با امضای قراردادهای سنگین، کامیون‌ها را با هزینه‌های گزاف اجاره کنند. پرداخت هزینه‌های سوخت، بیمه و استهلاک بر عهده خود کارگر است. در یک نمونه، راننده‌ای پس از ۱۰۰ ساعت کار طاقت‌فرسا در یک هفته، نه تنها دستمزدی دریافت نکرد، بلکه به دلیل کسورات جاری، به شرکت مقروض شد.
این کارگران در مقام «کارگران موقت مقروض و برده‌وار» (Modern-Day Indentured Servants)، از هیچ‌یک از مزایای حداقل دستمزد، اضافه کاری، بیمه درمانی و بازنشستگی برخوردار نیستند و بار کامل مالیات‌های تأمین اجتماعی و مدیکر را به‌تنهایی به دوش می‌کشند. در واکنش به این استثمار، لایحه‌ای در سنا با حمایت ۱۶ سناتور جهت ممنوعیت این طبقه‌بندی‌های کاذب و تسهیل تشکیل اتحادیه‌ها ارائه گردید.

ج) پیوند عدالت نژادی و اقتصادی در تئاتر میلیون دلاری لس‌آنجلس: در همایشی پرشور با حضور ۲٬۳۰۰ نفر در داخل سالن تئاتر و بیش از ۱٬۰۰۰ نفر در خیابان‌های اطراف، چهره‌های برجسته جنبش حقوق مدنی (شامل شان کینگ و پاتریس کولورز از بنیان‌گذاران جنبش Black Lives Matter) راهبردهای دگرگونی در نظام قضایی را تبیین کردند:

سازمان‌دهی Real Justice PAC: تمرکز بر تغییر بنیادین نقش دادستان‌ها؛ تبدیل آنان از ابزارهایی برای افزایش آمار زندانیان به مقاماتی که ریشه‌های اقتصادی جرم را هدف گرفته و به دنبال کاهش جمعیت کیفری هستند.
مخالفت با طرح ۳.۵ میلیارد دلاری ساخت زندان جدید: فعالان مدنی این پرسش راهبردی را مطرح کردند که چگونه در جامعه‌ای که مدارس و کارگاه‌های مهارت‌آموزی به دلیل کسری بودجه در بحران به سر می‌برند، میلیاردها دلار برای گسترش ابزارهای مجازات و زندان تأمین می‌شود. این گردهمایی نشان داد که مطالبات عدالت کیفری از یک موضوع حاشیه‌ای، به ستون اصلی آگاهی سیاسی در کشور بدل شده است.

بخش دهم: پیروزی‌های انتخاباتی ژوئن ۲۰۱۸، بحران دیوان عالی، نشست هلسینکی و دوراهی استراتژیک دموکرات‌ها (ژوئن تا ژوئیه ۲۰۱۸)

۱. پیروزی‌های انتخاباتی ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸: ابطال روایت شکست ترقی‌خواهان

در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸، روزنامه New York Times در گزارشی با تیتر «برنی سندرز هواداران را جذب می‌کند، اما پیروزی‌های مقدماتی دست‌نیافتنی است»، خط فکری ساختار مستقر دموکرات‌ها را بازتاب داد؛ روایتی مبنی بر اینکه سیاست‌های چپ‌گرایانه در آزمون صندوق رأی ناکارآمدند و تنها راه بقای حزب، بازگشت به سیاست‌های میانه‌رو و سنتی (Centrist Politics) است. مبنای این تحلیل، شکست چند نامزد مورد حمایت تشکل «انقلاب ما» در ایالات آیووا و پنسیلوانیا بود.

پاسخ نویسنده به این تحلیل بر دو اصل بنیادین سازمان‌دهی سیاسی استوار است:

ماهیت نامزدی مترقی: حمایت از نامزدهایی که پول هنگفت، برتری در نظرسنجی‌ها و حمایت حزب حاکم را در اختیار دارند، نیازمند شجاعت نیست. استراتژی واقعی جنبش، حمایت از گزینه‌های غیرمنتظره و مستقلی است که آماده ایستادگی در برابر ساختار مالی و سیاسی قدرت هستند.
شگفتی مریلند (پیروزی بن جلیس): بن جلیس، رئیس پیشین NAACP و از حامیان جنبش، با وجود مخالفت کامل ساختار رسمی حزب دموکرات در مریلند (شامل سناتورها، نمایندگان باسابقه کنگره و فرمانداران سابق ایالت که از رقیب میانه‌رو، راشرن بیکر، حمایت می‌کردند)، با اتکا به کارزار چهره‌به‌چهره، بیش از ۵۸٬۰۰۰ رأی اختلاف ایجاد کرد و با کسب نزدیک به ۴۰ درصد آرا در میان ۹ نامزد، کاندیدای رسمی حزب برای فرمانداری شد.
زلزله سیاسی نیویورک (الکساندریا اوکاسیو-کورتز): در حوزه چهاردهم نیویورک، الکساندریا اوکاسیو-کورتز—سازمان‌دهنده جوان ۲۸ ساله‌ای که سال قبل به عنوان پیشخدمت در بار کار می‌کرد—جو کراولی، از پرنفوذترین رهبران حزب دموکرات در مجلس نمایندگان را با اختلاف ۱۵ درصد شکست داد. برتری مالی پنج به یک کراولی نتوانست در برابر شبکه‌ای فشرده از داوطلبان میدانی، کوبیدن بر در خانه‌ها و مانیفست صریح او (مدیکر برای همه، آموزش عالی رایگان، حداقل دستمزد ۱۵ دلاری و انحلال پلیس مهاجرت) دوام بیاورد. این پیروزی‌ها ادعای ناتوانی گزینه‌های چپ‌گرا در جلب آرای عمومی را باطل ساخت.

۲. دیوان عالی و توازن قوا: نامزدی برت کاوانا و ساختار طبقاتی نظام قضایی (۱۱ ژوئیه ۲۰۱۸)

با بازنشستگی قاضی آنتونی کندی و معرفی برت کاوانا توسط دونالد ترامپ در ۹ ژوئیه، ترکیب دیوان عالی در آستانه تثبیت اکثریتی سخت‌سر و محافظه‌کار برای دهه‌های متمادی قرار گرفت. نویسنده اهمیت ساختاری دیوان عالی را با مرور احکام فاجعه‌بار با اکثریت شکننده ۵ به ۴ در سال‌های اخیر تشریح می‌کند:

تثبیت الیگارشی سیاسی (Citizens United v. FEC - 2010): ابطال قوانین مصوب کنگره برای مهار پول‌های ناشناس در انتخابات و فراهم ساختن بستر قانونی برای خرید دموکراسی توسط میلیاردرها.
تضعیف چتر حمایتی درمان (رأی ۲۰۱۲ قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه): اختیاری کردن بند گسترش برنامه مدیکاید (Medicaid Expansion) برای ایالت‌ها؛ تصمیمی که به امتناع ۱۷ ایالت تحت رهبری جمهوری‌خواهان از اجرای آن و تداوم محرومیت میلیون‌ها شهروند کم‌درآمد از خدمات درمانی انجامید.
احیای سرکوب سیستماتیک آرا (Shelby County v. Holder - 2013): ابطال هسته مرکزی قانون حقوق رأی ۱۹۶۵ و باز کردن دست مقامات محافظه‌کار برای تحمیل مقررات محدودکننده به منظور سلب حق رأی از سیاه‌پوستان، فقرا و جوانان.
تبعیض مذهبی و ضدیت با تشکل‌های کارگری: تأیید ممنوعیت ورود مسلمانان و صدور حکم ضدیونیستی در پرونده Janus v. AFSCME که پرداخت حق عضویت توسط کارمندان غیرعضو بهره‌مند از قراردادهای اتحادیه را ممنوع ساخت.

سندرز در نطق ۱۱ ژوئیه خود در صحن سنا، کاوانا را گزینه دست‌چین‌شده دو اندیشکده راست‌افراطی «بنیاد هریتیج» (Heritage Foundation) و «انجمن فدرالیست» (Federalist Society) دانست که رسالت چهل‌ساله خود را نقض حکم پرونده تاریخی Roe v. Wade (حق زنان بر بدن خود) تعریف کرده‌اند. کارنامه قضایی کاوانا در دادگاه تجدیدنظر حوزه واشینگتن دی‌سی نشان می‌داد که او همواره در کنار ابرشرکت‌ها علیه منافع عامه ایستاده است:

مخالفت با اختیارات آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) در کنترل نیروگاه‌های آلاینده و کاهش گازهای گلخانه‌ای.
اعلام ساختار اداره حفاظت مالی از مصرف‌کنندگان (CFPB) به عنوان نهادی خلاف قانون اساسی به بهانه اختیارات محدود رئیس‌جمهور.
مخالفت با اصل بی‌طرفی شبکه (Net Neutrality).
صدور نظر مخالف در پرونده اداره ایمنی و بهداشت شغلی (OSHA)، مبنی بر اینکه مربی نهنگ‌ها در پارک سی‌ورلد باید خطر مرگ ناشی از حمله نهنگ را به عنوان ریسک روتین شغلی خود می‌پذیرفت.
طرح نظریه‌ای اقتدارگرایانه مبنی بر اینکه رئیس‌جمهور حق دارد قوانینی را که خود نامنطبق با قانون اساسی تشخیص می‌دهد، حتی با وجود تایید محاکم، اجرا نکند؛ رویکردی که می‌توانست راه را برای عدم اجرای بندهای مربوط به ممنوعیت تبعیض در پوشش بیماری‌های زمینه‌ای در لایحه درمان هموار سازد.

۳. نشست هلسینکی و ابعاد امنیتی ترامپیسم: انفعال ساختاری جمهوری‌خواهان (۱۹ ژوئیه ۲۰۱۸)

دیدار ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۸ دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین در هلسینکی فنلاند، به صحنه‌ای از تحقیر منافع ملی ایالات متحده تبدیل شد. در شرایطی که نهادهای اطلاعاتی آمریکا، کمیته‌های امنیت هر دو مجلس کنگره، بازرس ویژه رابرت مولر (با صدور کیفرخواست علیه ۱۲ افسر اطلاعات نظامی روسیه) و مدیر اطلاعات ملی دن کوتس وقوع حملات سایبری سازمان‌یافته برای مداخله در انتخابات ۲۰۱۶ را اثبات کرده بودند، ترامپ در نشست خبری اعلام کرد دلیلی برای باور نکردن انکار پوتین نمی‌بیند.

سندرز در سخنرانی هفدهم ژوئیه در سنا، دلایل این رفتار را در سه احتمال ریشه‌یابی کرد: فقدان ادراک استراتژیک، وجود اسناد باج‌گیرانه (Kompromat) نزد دستگاه‌های اطلاعاتی روسیه، یا شیفتگی بنیادین ترامپ به الگوهای حکمرانی اقتدارگرا و اولیگارشیک نظیر مدل پوتین.

در واکنش به این بحران، طرح مشترکی با رهبر اقلیت چاک شومر برای تصویب یک «قطعنامه هدایت سنا» شامل پنج بند تدوین شد: ۱. پذیرش رسمی ارزیابی جامعه اطلاعاتی پیرامون دخالت روسیه در انتخابات. ۲. حفاظت فوری از زیرساخت‌های رأی‌گیری با همکاری شرکای دموکراتیک جهان. ۳. اجرای کامل و بدون استثنای تحریم‌های قانونی علیه مسکو. ۴. منع هرگونه مداخله یا کارشکنی در روند تحقیقات رابرت مولر و ممانعت از عفوهای پیشگیرانه یا برکناری راد روزنستاین. ۵. الزام کاخ سفید به حفاظت از اصول بنیادین دموکراسی و برابری حقوقی. با این حال، رهبری جمهوری‌خواه سنا به دلیل هراس از پایگاه رأی ترامپ، مانع از طرح و رأی‌گیری درباره این قطعنامه شد؛ رخدادی که تسلیم حاکمیت قانون به منافع حزبی را آشکار ساخت.

۴. دوراهی استراتژیک دموکرات‌ها و آزمون ایالت کانزاس (۲۲ ژوئیه ۲۰۱۸)

تضاد میان دو خط‌مشی حاکم بر حزب دموکرات در دو گزارش مطبوعاتی متوالی متجلی شد:

رویکرد اول (سازمان‌دهی توده‌ای): استقبال پرشور ۴٬۰۰۰ نفر در ویچیتا ایالت کانزاس از کارزار مشترک برنی سندرز و الکساندریا اوکاسیو-کورتز در حمایت از نامزدهای مردمی.
رویکرد دوم (ائتلاف اعتدال‌گرایان با حامیان مالی بزرگ): برگزاری گردهمایی محرمانه دموکرات‌های میانه‌رو در کلمبوس اوهایو، با سخنرانی میلیاردر املاک وینستون فیشر، با هدف تدوین نقشه‌راهی برای مهار نفوذ گفتمان سوسیال دموکراتیک و تمرکز بر جذب رأی‌دهندگان محافظه‌کار ناامید از ترامپ، به جای طبقه کارگر.

پاسخ تجربی به این دوگانگی در سفر میدانی به کانزاس آزموده شد؛ ایالتی به شدت محافظه‌کار که ترامپ در آن با ۲۱ درصد اختلاف پیروز شده بود و دو نامزد ترقی‌خواه (جیمز تامپسون در ویچیتا و برنت ولدر در کانزاس‌سیتی) در آن به رقابت برخاسته بودند:

سندرز در جمع ۴٬۰۰۰ نفره ویچیتا و نشست ۳٬۰۰۰ نفره در کانزاس‌سیتی تأکید کرد که انصراف دموکرات‌ها از رقابت در نیمی از کشور و رها ساختن ایالت‌های کشاورزی و مرکزی، بزرگ‌ترین خطای تاریخی حزب بوده است.
او استدلال کرد که ریشه‌های مشترک انسانی و معیشتی—تقاضا برای فرزندپروری سالم، دستمزد شایسته، بهداشت ارزان، امنیت بازنشستگی و هوای پاک—بسیار نیرومندتر از تلاش‌های کاخ سفید برای ایجاد انشقاق بر مبنای نژاد، خاستگاه جغرافیایی، جنسیت یا مذهب است. شکست دادن نفوذ میلیاردرهای بومی کانزاس نظیر برادران کک، از طریق احیای پیوندهای همبستگی میان محرومان تحقق می‌یابد، نه با بازی‌های فرسوده لابی‌گری در واشینگتن.

بخش یازدهم: پیروزی کارگران دیزنی، اصلاحات ساختاری در حزب دموکرات و مانیفست «مسیر پیش رو» (اوت تا نوامبر ۲۰۱۸)

۱. پیروزی کارگران دیزنی: همبستگی کارگری و ارتقای حداقل دستمزد (۲۷ ژوئیه ۲۰۱۸)

در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۸، اتحادیه‌های کارگری دیزنی‌لند پس از ماه‌ها اعتراضات میدانی، تجمع‌های عمومی و پوشش رسانه‌ای گسترده، قرارداد کاری جدیدی را با نسبت آرای ۳ به ۱ به تصویب رساندند. بر پایه این توافق، حداقل دستمزد کارکنان دیزنی‌لند بلافاصله از ۱۱ دلار به ۱۳.۲۵ دلار، در اول ژانویه ۲۰۱۹ به ۱۵ دلار، و در ژوئن ۲۰۲۰ به ۱۵.۴۵ دلار در ساعت ارتقا یافت؛ دستاوردی که افزایش سالانه‌ای معادل ۸٬۰۰۰ دلار برای کم‌درآمدترین کارگران این مجموعه به ارمغان آورد.

این پیروزی نشان داد که مطالبات کارگری در برابر غول‌های اقتصادی دست‌یافتنی است. چند هفته بعد، در ۲۴ اوت ۲۰۱۸، کارگران متحد در دیزنی‌ورلد در اورلاندوی فلوریدا نیز موفق به تصویب دستمزد پایه ۱۵ دلاری شدند. این موفقیت‌ها تاییدی بر لزوم تعمیم قانون ملی دستمزد ۱۵ دلاری بود؛ سیاستی که مانع از پرداخت یارانه دولتی به ابرشرکت‌های عظیمی نظیر آمازون و والمارت می‌شود؛ شرکت‌هایی که علی‌رغم ثروت‌های سرشار مالکانشان، کارکنان خود را به دلیل دستمزدهای ناچیز ناچار به استفاده از کوپن‌های غذایی و خدمات درمانی دولتی می‌کردند.

۲. دموکراتیزه کردن حزب دموکرات: حذف اختیارات سوپردلیگیت‌ها (۲۵ اوت ۲۰۱۸)

ساختار بالا به پایین و غیردموکراتیک حزب دموکرات در جریان انتخابات مقدماتی ۲۰۱۶ با اتکا به ۷۱۶ «نماینده ارشد» یا سنتی حزبی (Superdelegates) نقشی انحصاری برای نخبگان ایجاد کرده بود؛ به طوری که حدود ۳۰ درصد از آرای لازم برای کسب نامزدی ریاست‌جمهوری در اختیار کادرهای رسمی حزب قرار داشت و پیش از آغاز رأی‌گیری‌های عمومی، نزدیک به ۵۰۰ سوپردلیگیت به نفع یک کاندیدا هم‌سو شده بودند.

برای برچیدن این ساختار، «کمیسیون اصلاحات وحدت» (Unity Reform Commission) متشکل از نمایندگان جناح‌های سندرز، کلینتون و پرز تشکیل شد. اعضای منتخب جناح ترقی‌خواه—شامل لری کوهن (رئیس هیئت‌مدیره)، جف ویور، نینا ترنر، لوسی فلورس، جین کلیب، نومیکی کونست، جیم زاگبی و گاس نیوپورت—طی جلسات علنی در سال ۲۰۱۷ قطعنامه‌ای را تدوین کردند که سرانجام در ۲۵ اوت ۲۰۱۸ در نشست شیکاگو با رأی شفاهی کمیته ملی دموکرات‌ها (DNC) به تصویب نهایی رسید. این اصلاحیه اختیارات سوپردلیگیت‌ها را در دور اول رأی‌گیری کنوانسیون‌های ملی به طور کامل ملغی کرد و سازوکار انتخاب نامزد نهایی را منحصراً به آرای مستقیم مردم و دموکراسی پایه‌ای واگذار نمود.

۳. مانیفست «مسیر پیش رو»: تحول گفتمانی در سیاست آمریکا

در بخش پایانی کتاب، نویسنده دستاوردهای جنبش مقاومت طی دو سال نخست دولت ترامپ را به عنوان گذار سیاست‌های رادیکال به «جریان اصلی آگاهی عمومی» ارزیابی می‌کند:

مراقبت سلامت همگانی (Medicare for All): مطالبه‌ای که روزگاری غیرعملی و تخیلی پنداشته می‌شد، طبق نظرسنجی‌های رویترز به حمایت بیش از ۷۰ درصدی کل جامعه و بیش از ۵۰ درصدی رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه دست یافت و به معیار گزینش کاندیداهای ترقی‌خواه در سراسر کشور تبدیل شد.
آموزش عالی رایگان و لغو بدهی‌ها: حمایت بیش از ۶۰ درصدی شهروندان از حذف شهریه دانشگاه‌ها و کالج‌های دولتی؛ سرمایه‌گذاری‌ای که عدالت بین‌نسلی را بازمی‌گرداند تا فرزندان برای نخستین بار در تاریخ معاصر سطحی پایین‌تر از استانداردهای والدین خود را تجربه نکنند.
حق بنیادین اشتغال و بازسازی ملی: احیای ایده فرانکلین دی. روزولت در سال ۱۹۴۴ پیرامون تضمین حق شغل با دستمزد شرافتمندانه برای همگان. در کشوری با زیرساخت‌های فرسوده آب، جاده‌ها، پل‌ها، شبکه برق و نیاز مبرم به مربیان آموزش کودکان و مددکاران سالمندان، تحقق اشتغال کامل گامی عملی در کاهش بزهکاری، تقویت انسجام اجتماعی و ارتقای سلامت روانی جامعه است.
اصلاحات بنیادین دموکراتیک و مقابله با سرکوب رأی: ثبت‌نام خودکار کلیه شهروندان ۱۸ ساله به عنوان رأی‌دهنده، تعطیلی رسمی روز انتخابات، گسترش رأی‌گیری زودهنگام، پایان دادن به محرومیت مجرمان پس از آزادی، و ابطال حکم پرونده Citizens United جهت جلوگیری از خرید انتخابات توسط شبکه میلیاردرها.
پیشرفت‌های راهبردی در انتخابات ۲۰۱۸: ظهور چهره‌های مستقلی چون رشیده طلیب در میشیگان، چوی گارسیا در ایلینوی، الکساندریا اوکاسیو-کورتز در نیویورک، رقابت تاریخی استیسی آبرامز در جورجیا، کارزار بن جلیس در مریلند، اندرو گیلوم در فلوریدا، پیروزی جان فترمن در پنسیلوانیا و هدایت صدها پیروزی در شوراهای محلی توسط بیش از ۶۰۰ هسته سازمان «انقلاب ما».

کتاب با این حکم بنیادین به پایان می‌رسد که در برابر تلاش‌های حاکمیت برای ایجاد تفرقه بر مبنای نژاد، مذهب، جنسیت و خاستگاه، تنها پاسخ موثر بازسازی دموکراسی بر پایه کرامت انسانی، همبستگی طبقاتی و امید فعال است.

کتاب, اقتصاد و سیاست, اندیشه